Γράφει ο Γιώργος Καρααγεώργος
“Έφτασες 50, σοβαρέψου”. Σου λένε κάποιοι σε ύφος, τάχα συμβουλής.
Σαν να σου κάνουν χάρη, γιατί πεθαίνουν απ΄ το νοιάξιμο για σένα.
Λες και ξέρουν καλύτερα εκείνοι από εσένα, τι σημαίνει να κουβαλάς μισό αιώνα ζωής στην πλάτη σου.
“50 είσαι πια, δεν γίνεται να λειτουργείς όπως λειτουργούσες, ντύσου ανάλογα”.
Λες κι η ηλικία είναι στολή.
Λες κι υπάρχει βιτρίνα με τα επιτρεπτά ρούχα της πέμπτης δεκαετίας.
Σκούρα χρώματα, χαμηλοί τόνοι, καμία τρέλα.
Να μη φαίνεσαι, να μη υπάρχεις, να μη διεκδικείς βλέμματα.
Κουρέψου σαν 50άρης.
Ντύσου σαν 50άρης.
Φέρσου σαν 50άρης.
Σταμάτα να νομίζεις πως είσαι νεαρός.
Μέτρα την πίεσή σου.
Κοίτα τη χοληστερίνη.
Μην ανεβαίνεις σε μηχανές.
Μην τρέχεις στα γυμναστήρια.
Μην ιδρώνεις.
Μην ερωτεύεσαι δυνατά.
Μην ποθείς.
Μην ζητάς πολλά.
Τι θες τώρα στα 50 σου εσύ;
Να γίνεις κορμάρα;
Να νιώθεις επιθυμητός;
Όχι. βέβαια, δεν είναι αυτά για σένα… Επιμένουν οι σωτήρες σου.
Στα 50 πρέπει να κάθεσαι.
Να συρρικνώνεσαι.
Να κάνεις οικονομία στα όνειρα.
Να ζεις με μέτρο.
Ρε, δεν γαμιέστε λέω εγώ!
Δεν έγινα μαλάκες μου 50 για να παραιτηθώ.
Δεν έφτασα ως εδώ για να μου πείτε εσείς πότε λήγει το πάθος.
Δεν άντεξα διαζύγια, απώλειες, μοναξιές, φόβους, νύχτες που ολομόναχος μετρούσα τα κομμάτια μου, για να φορέσω τώρα τη στολή του φρόνιμου.
Στα 50 ηλίθιοι δεν απολογείσαι, στα 50 ξέρεις!
Ξέρεις και τι αντέχεις, και τι γουστάρεις.
Ξέρεις τι δεν αντέχεις, και τι δεν γουστάρεις άλλο.
Ξέρεις ποιον θέλεις δίπλα σου, και ποιον ούτε απέναντι σου.
Ξέρεις ότι το σώμα θέλει φροντίδα, κι όχι εγκατάλειψη.
Ότι η ψυχή θέλει φωτιά, όχι σιωπή.
Και ναι, θα πάω γυμναστήριο, και δεν θα σας ρωτήσω.
Όχι για να αποδείξω κάτι, αλλά για να νιώθω εγώ ζωντανός μέσα στο κορμί μου.
Ναι, θα ντυθώ όπως γουστάρω.
Όχι για να φαίνομαι μικρός, αλλά για να μη μοιάζω τελειωμένος.
Ναι, θα ερωτευτώ.
Χωρίς ηλικιακά όρια και χωρίς κοινωνικές οδηγίες χρήσης.
Γιατί στα 50 δεν παίζεις ρόλους πια.
Είσαι αυτός που είσαι, και όποιος σε αντέξει.
Κι αν κάποιους σας ενοχλεί που ακόμα γελάω δυνατά, που ακόμα ιδρώνω, που ακόμα ποθώ, που ακόμα διεκδικώ ζωή και όχι απλή επιβίωση, λυπάμαι!
Όχι για μένα, για όλους εσάς λυπάμαι.
Γιατί εγώ στα 50 μου έμαθα κάτι απλό, μα πολύτιμο.
Έμαθα πως δεν χρωστάω σε κανέναν τη ζωή μου, την ψυχή μου, και την σιωπή μου.
Ναι;
