Γράφει ο “Ανώνυμος”
.. ετοιμάζω μισοκοιμισμένος ακόμη τον καφέ μου πριν καλά καλά βγει ο ήλιος.
Σε ψάχνω ασυναίσθητα γύρω μου. Δε σε βρίσκω πουθενά. Ξεφυσάω μόνος μου σιγοτραγουδώντας. Έχουν μείνει τόσες εικόνες γύρω μου.
Είχα συνηθίσει να «χορεύουμε» εμείς οι δυο, χωρίς λόγια, χωρίς μουσική. Απλά να συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλο. Μικρά αγγίγματα που ο ηλεκτρισμός τους έφτανε να φορτίσεις μια ολόκληρη μέρα.
Θα μας έλεγα μια καλοκουρδισμένη μηχανή με τεχνητή νοημοσύνη ή μήπως τεχνητή αγαπη;
Σε βλέπω παντού ακόμη. Το όνομά σου έρχεται στα χείλη μου σε κάθε δεύτερη κουβέντα και προσπαθώ απλά να το πνίξω.
Κάθομαι και αναρωτιέμαι, σου λείπω άραγε ή απλά είμαι μαλακας που χάνω τα λογικά μου;
Απαντάω δυνατά καθώς πίνω την πρώτη γουλιά καφέ.
«Μαλάκας είσαι αγόρι μου, μαλάκας..»
