Γράφει η Ρένα Χατζηγεωργίου
Δεν υπάρχει τίποτα πιο βαρύ απ’ το να φεύγεις ενώ αγαπάς.
Όχι επειδή ξέχασες,
ούτε επειδή δεν ένιωσες αρκετά,
αλλά επειδή ένιωσες πολύ.
Και καμιά φορά, αυτό το πολύ δεν χωράει.
Δεν φεύγεις γιατί θες.
Φεύγεις γιατί εξαντλήθηκες να δίνεις.
Γιατί αγάπησες με παρουσία και σε φρόντισαν με απουσία.
Γιατί ήσουν πάντα εκεί — ακόμα κι όταν ο άλλος δεν σε έβλεπε.
Κι έτσι, μια μέρα, μαζεύεις τον εαυτό σου.
Βήμα-βήμα. Σιωπή-σιωπή.
Και φεύγεις.
Με μάτια γεμάτα και χέρια άδεια.
Όσοι δεν αγάπησαν βαθιά, θα πουν πως το τέλος σημαίνει αδιαφορία.
Μα εσύ ξέρεις:
το πιο μεγάλο «αντίο» το λένε αυτοί που πόνεσαν περισσότερο.
Και αυτοί, είναι οι πιο γενναίοι.
Γιατί έμειναν μέχρι να σπάσουν.
Κι όταν έφυγαν, ακόμα αγαπούσαν.
