Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Πόσο ανάγκη έχουμε να ακούσουμε αυτό το «για πάντα», ακόμα κι αν ξέρουμε πως δεν υπάρχει. Ή μήπως υπάρχει;
Κι αν υπάρχει, μένει για πάντα με την ίδια ουσία;
Πόσο διαρκεί τελικά αυτό το για πάντα;
Μήπως το για πάντα σημαίνει αυτό το τώρα; Που για εμάς αυτό το τώρα είναι το για πάντα μας;
Ζαλίστηκες, ε; Έτσι είναι αυτές οι απόλυτες εκφράσεις. Έτσι είναι αυτά τα απόλυτα συναισθήματα.
Σε ρώτησα πριν λίγο «για πάντα;»
Κι αμέσως μου απάντησες «ναι μωρό μου… για πάντα».
Πόση χαρά ένιωσα, ακόμα κι αν μέσα μου ξέρω πως δεν ισχύει.
Ναι, μη θυμώνεις…
Τίποτα δεν κρατάει για πάντα…
Ίσως μόνο οι αναμνήσεις, κι αυτές κάποιες χάνονται στον χρόνο…
Ίσως τα συναισθήματα που νιώσαμε κάποιες στιγμές.
Είδες; Στιγμές. Αυτό είναι όλα. Στιγμές.
Και με αυτές τις στιγμές χτίζουμε μαζί το για πάντα μας.
Όσο και να κρατήσει το για πάντα μας, ας το κάνουμε όμορφο. Ας το γεμίσουμε αγάπη. Και ποιος ξέρει; Μια μέρα ίσως να καταλάβουμε πόσο πραγματικά κρατάει.
Κι αν κρατήσει μέχρι τότε που δεν θα μπορώ να θυμηθώ τις στιγμές, ίσως να μπορώ να θυμηθώ τα συναισθήματα εκείνων των στιγμών.
Και τότε το για πάντα μας θα μας έχει δώσει την αλήθεια του.
Οπότε συνέχισε να μου το λες, αγάπη μου. Συνέχισε… κι όσο κρατήσει.
