Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Υπάρχουν άνθρωποι που σε κάνουν να μιλάς πιο σιγά.
Δεν το ζητούν. Δεν σε διακόπτουν. Δεν σηκώνουν καν το φρύδι. Κι όμως, δίπλα τους πιάνεις τον εαυτό σου να λειαίνει τις γωνίες του. Να κόβει αστεία στη μέση, να καταπίνει λέξεις, να φιλτράρει σκέψεις λες και περνάει από έλεγχο ασφαλείας.
Και το πιο περίεργο είναι ότι το λες και ωριμότητα.
Δεν είναι.
Είναι η στιγμή που αρχίζεις να νοικιάζεις κομμάτια του εαυτού σου για να χωρέσεις στην άνεση κάποιου άλλου.
Μετά, ευτυχώς, συναντάς εκείνους τους λίγους.
Εκείνους που μοιράζεσαι μια κανάτα σαγκρία και μια ατέλειωτη μπιρίμπα μέχρι να ξημερώσει. Που σχεδιάζετε ταξίδια χωρίς πρόγραμμα και γυρίζετε με ιστορίες που δεν θα μάθει ποτέ κανείς. Που έχετε φωτογραφίες που δεν τραβήχτηκαν ποτέ, αλλά υπάρχουν πεντακάθαρες στη μνήμη σας. Και μυστικά που ξεχάστηκαν αλλά δεν λησμονήθηκαν.
Με αυτούς γελάς τόσο δυνατά, που γυρίζουν τα διπλανά τραπέζια και δεν σε νοιάζει ούτε στο ελάχιστο.
Δεν τρομάζουν όταν είσαι υπερβολικός, κουρασμένος, ενθουσιώδης ή αστείος χωρίς λόγο. Δεν προσπαθούν να σε «συνεφέρουν». Ξέρουν ότι οι άνθρωποι που αξίζουν δεν είναι ποτέ αποστειρωμένοι.
Κι έπειτα υπάρχουν οι σπάνιοι.
Οι άνθρωποι που δεν ακούνε μόνο τι λες. Προσέχουν τι σταμάτησες να λες.
Θα καταλάβουν ότι κάτι δεν πάει καλά από το πόσο γρήγορα έκλεισες το τηλέφωνο. Από το ότι δεν έστειλες το συνηθισμένο σου μήνυμα. Από το ότι σήμερα δεν γέλασες εκεί που γελάς πάντα.
Δεν χρειάζονται εξηγήσεις.
Σε ξέρουν.
Κάποτε πίστευα ότι μεγαλώνεις επειδή περνούν τα χρόνια.
Λάθος.
Μεγαλώνεις από τους ανθρώπους που επιλέγεις να κουβαλούν μαζί σου τον χρόνο.
Άλλοι σε μικραίνουν. Σε κάνουν να απολογείσαι για τον χαρακτήρα σου, να μετράς τις λέξεις σου σαν ψιλά στην τσέπη και να φεύγεις από μια συνάντηση πιο άδειος απ’ όσο πήγες.
Και άλλοι…
Άλλοι γίνονται οι αναμνήσεις που θα λες στα ογδόντα σου χωρίς να θυμάσαι ημερομηνίες (οκ εγώ θα θυμάμαι, οι άλλοι δεν θα θυμούνται), αλλά θυμούμενος ακριβώς πώς γελούσες.
Γι’ αυτό μην ψάχνεις ανθρώπους που συμφωνούν μαζί σου.
Ψάξε ανθρώπους που όταν τους συναντάς, η ζωή αποκτά ιστορίες που δεν χωρούν σε φωτογραφίες.
Αυτοί είναι που αξίζουν τα χρόνια σου.
