Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Αν την αγαπάς κι αν την καταλαβαίνεις, παραμυθένια σου να την λες!
Όχι φυσικά γιατί πάντα τα έχει όλα καλά, αυτό δεν γίνεται, έχει σίγουρα και τα άσχημα της.
Έχει και τα κάτω της, όπως κι εσύ τα έχεις άλλωστε.
Έχει κι εκείνες τις στιγμές που σίγουρα σου γίνεται ανυπόφορη.
Που γκρινιάζει χωρίς λόγο.
Που τη πιάνει το πείσμα της και δεν ακούει κανέναν και τίποτα.
Που κάπου στο ορίζοντα βλέπει μόνο δύσκολα, βουνά και γκρίζα, χωρίς να υπάρχει λόγος.
Που θυμώνει με τρόπο παιδικό, παράλογο κι αλλόκοτο για σένα.
Κι όμως, εκεί είναι όλο το νόημα αδερφέ. Και τώρα πρόσεξε με!
Αγαπάει με τον δικό της τρόπο.
Και κάποιες φορές ο τρόπος της είναι μπερδεμένος, αλλά δεν πάει να πει πως δεν είναι αληθινός.
Δεν γίνεται να είναι πάντα το κορίτσι του παραμυθιού, μα είναι πάντα το κορίτσι σου.
Αυτό που ξέρει να κάνει το σπίτι σας, φωλιά.
Αυτό που ξέρει να σε τρελαίνει, και να σε μαλακώνει στο ίδιο κιόλας το λεπτό.
Που σε φτάνει στα άκρα και σε γυρίζει πίσω με ένα της βλέμμα.
Που μπορεί να πει τη λάθος κουβέντα τη λάθος στιγμή, αλλά μετά θα σου κρατήσει το χέρι στον ύπνο.
Κι αυτό φτάνει και περισσεύει για να είναι η παραμυθένια σου, πιστεύω εγώ.
Έχει πληγές μωρέ κι εκείνη, σαν τις δικές σου, που δεν φαίνονται με την πρώτη την ματιά.
Και κάποιες φορές, τις ξεσπάει πάνω σου. Όχι γιατί δεν σε αγαπάει, αλλά γιατί σε νιώθει δικό της.
Γιατί δίπλα σου αφήνεται.
Κι αυτό το “αφήνομαι”, το ξέρω, μοιάζει με πόλεμο, αλλά δεν είναι.
Είναι η απόδειξη ότι σε θεωρεί δικό της και νιώθει την ασφάλεια για να αφεθεί.
Ή είναι ο τρόπος της για να σε δοκιμάσει.
Να δει αν μένεις.
Να δει αν αντέχεις τις μέρες της που δεν θα είναι όμορφες.
Αν αγαπάς και τα φθινόπωρά της, κι όχι επιλεκτικά μόνο τα καλοκαίρια της.
Κι αν την αγαπάς, αν την καταλαβαίνεις, να μένεις.
Και τότε ναι, παραμυθένια σου να την λες!
Όχι γιατί είναι τέλεια, που ούτε κι εσύ δεν είσαι, αλλά γιατί αυτό πάει να πει ότι την αγαπάς ολόκληρη.
Από την κορφή της, ως τα πιο σκοτεινά της τα υπόγεια.
Και τότε φίλε μου, ρεαλιστικά, δεν ζεις παραμύθι, ζεις μια αλήθεια.
Που όμως μοιάζει με σπάνιο παραμύθι.
Γιατί αυτό τελικά είναι το πιο σπάνιο, το όμορφο και το παραμυθένιο, η αλήθεια!
Παραμυθένια σου να την λες, σου λέω!
