Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη.
Φοβάσαι τη ζήλια του εχθρού; Απλά αδιαφόρησε. Του φίλου να φοβάσαι. Του δήθεν φίλου, του δήθεν κολλητού, του δήθεν συμπαραστάτη. Ο εχθρός έτσι κι αλλιώς εχθρικά σε βλέπει. Γιατί έτσι θέλει. Γιατί έτσι “τη βρίσκει”.
Γι’αυτό και το κακό που ο εχθρός θα σου κάνει, δε μετράει. Του φίλου όμως σε πειράζει, σε πονάει. Η ζήλια του φίλου σε κάνει να απορείς. Να απογοητεύεσαι.
Γιατί ζηλεύει ο φίλος; Μήπως επειδή είναι φίλος μέχρι εκεί που εσύ είσαι καλά; Μήπως όταν γίνεις καλύτερα από αυτόν τότε αρχίζει το θέμα; Δεν αντέχει η ευτυχία σου να ξεπερνάει τη δική του. Και το χειρότερο; Νομίζει ότι δεν το καταλαβαίνεις!
Βέβαια θα μου πεις φίλος είναι. Στις τόσες φορές που σου στάθηκε, εσύ θα του χρεώσεις μόνο τα άσχημα; Η “ζυγαριά” έχει την απάντηση και βέβαια όχι με βιαστικά συμπεράσματα.
Ο τίτλος του πραγματικού φίλου είναι βαρύς. Οι αληθινοί φίλοι δε στέκονται μόνο στη θλίψη σου. Πρέπει να κάνουν το ίδιο και στη χαρά σου. Να τη νιώθουν δική τους. Έχε τον νου σου λοιπόν πού μοιράζεσαι τη χαρά σου.
Κάνε ξεκαθάρισμα σχέσεων και ανθρώπων. Άλλο πράγμα ο φίλος και άλλο ο γνωστός! Για τη δική σου ηρεμία!
