Γράφει η Μαργαρίτα Ζερβού
Τίποτα δεν εννοείται, αν δεν το πεις με πράξεις. Τα λόγια είναι φθηνά, εύκολα, βολικά. Το “σ’ αγαπώ” το λένε όλοι. Το αποδεικνύουν λίγοι. Δεν έχει αξία αν μου γεμίζεις το στόμα με υποσχέσεις και το κρεβάτι με σιωπές. Δεν έχει σημασία αν λες ότι με θες, αλλά όταν με χρειάζομαι, λείπεις.
Η αλήθεια στον έρωτα δεν είναι οι λέξεις, είναι η συνέπεια. Να σηκώνεις το τηλέφωνο όταν η φωνή μου τρέμει. Να έρχεσαι χωρίς να στο ζητήσω. Να είσαι εκεί όταν όλα μέσα μου καταρρέουν. Οι πράξεις είναι το μέτρο. Όλα τα άλλα είναι θόρυβος.
Δεν με εντυπωσιάζουν τα μεγάλα λόγια, ούτε οι βαρύγδουπες δηλώσεις. Με νοιάζουν τα μικρά. Να θυμάσαι πώς παίρνω τον καφέ μου. Να με κοιτάς όταν μιλάω, χωρίς να χαζεύεις το κινητό. Να μην χρειάζεται να ζητήσω τα αυτονόητα, γιατί ήδη τα προσφέρεις. Εκεί κρύβεται ο έρωτας: στα αυτονόητα που όμως για τους περισσότερους είναι πολυτέλεια.
Κι αν θες να μείνεις, να ξέρεις πως δεν ζητάω τίποτα παραπάνω από το να είσαι αληθινός. Μην παριστάνεις τον διαθέσιμο αν δεν είσαι. Μην πουλάς αγάπη αν δεν ξέρεις να τη στηρίξεις. Γιατί τίποτα δεν εννοείται χωρίς πράξεις. Κι αν δεν μπορείς να το αποδείξεις, τότε μη μιλάς καθόλου.
Η γυναίκα δεν χρειάζεται υποσχέσεις. Χρειάζεται να νιώσει σταθερότητα στην πράξη. Ο άντρας που θα την κρατήσει, δεν θα είναι αυτός που μιλάει πιο όμορφα. Θα είναι εκείνος που μένει. Που δεν φεύγει στη δυσκολία. Που κάνει όσα λέει, κι ακόμη περισσότερα.
Γιατί στο τέλος, ο έρωτας δεν γράφεται με λόγια. Γράφεται με στάσεις, με επιλογές, με κινήσεις. Γράφεται με πράξεις.
