Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης.
Δεν σε συγχωρώ.
Όπως δεν συγχώρεσα και ποτέ τον εαυτό μου που άφησα τον εαυτό μου να παίξει αυτό το παιχνίδι.
«Εγώ θα φταίω που θα χωρίσουμε» έλεγες, θυμάσαι;
Είχες δίκιο κορίτσι μου!
Έφταιξες εσύ κι οι γαμημένες οι ανασφάλειές σου!
Βασανίστηκα νύχτες ολόκληρες, αυτομαστιγώθηκα για πράγματα που ούτε κι εγώ δεν ήξερα!
Σε παρακάλεσα να με καταλάβεις λίγο, να κατέβεις από το βάθρο του εγωισμού σου και να με κοιτάξεις στα μάτια.
Σου ζήτησα να μην ανταλλάξουμε άλλες λέξεις, μόνο να μείνεις στην αγκαλιά μου και να μας αφήσεις να μιλήσουμε με την σιωπή.
Μα εσύ ήθελες την τελευταία κουβέντα. Την ηρωική μάχη. Τα κραυγαλέα “κατηγορώ”.
Αλήθεια, τώρα στον καθρέφτη σου τι λες;;
Σου λες τουλάχιστον την αλήθεια;
Γιατί εγώ τελείωσα με τα παρακάλια και τις προσπάθειες.
Γιατί οι άντρες, κορίτσι μου, δεν παρακαλάνε εκεί που δεν τους εκτιμούν.
Δεν παρακαλάνε εκεί που δεν υπάρχει ο έρωτας.
Στα δήθεν, δεν υπέκυψαν ποτέ!
