Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Σκοπός του παιχνιδιού είναι να είσαι με εκείνον που γουστάρεις πραγματικά. Με εκείνον που πετάτε σπίθες μαζί.
Να μην είσαι με κάποιον μόνο και μόνο για να μην μένεις μόνος σου, μόνο και μόνο για να γεμίζεις τις σκοτωμένες ώρες σου.
Εκεί είναι όλη η μαγκιά καρδιά μου!
Να μπορείς να μείνεις μόνος σου και να πας εκεί που καίγεσαι και μόνο. Να περιμένεις πως και πως την ώρα εκείνη και να ανυπομονείς για τον έναν και μοναδικό.
Εκείνο τον έναν και μοναδικό που θα σε κάνει να πάρεις φωτιά. Που είναι σαν να τον περίμενες όλη σου τη ζωή.
Έρωτας παιδί μου. Έρωτας!
Τι να τα κάνεις τα ημίμετρα και τα χλιαρά, δεν έχει νόημα σου λέω.
Υποβιβάζεις τον εαυτό σου. Δεν τον φροντίζεις και του πετάς ότι να ναι μόνο και μόνο για να μην κοιμάται μόνος του τα βράδια.
Μα δεν είναι εκείνο που θέλεις πραγματικά και αν δεν είναι εκείνο το ένα, τότε δεν έχει καμία γλύκα και καμία αξία.
Ακόμα και αν δεν μπορείς να το κατακτήσεις, ακόμα και τότε. Όπου και να πας δεν θα είναι μαγικά. Όλα εκεί θα μοιάζουν ξένα και εντελώς έξω από εσένα. Θα είναι σαν να προσπαθείς να φυτέψεις ένα λουλούδι στο άχαρο τσιμέντο.
Γίνεται;
Δεν γίνεται, δεν κολλάει, δεν δεν δεν…
Η τρεχάλα της κατάκτησης είναι η μεγαλύτερα τρέλα του πόθου, του απόλυτου έρωτα.
Εκείνο το ένα και μοναδικό είναι εκείνο που σε απογειώνει, ψυχή και σώμα!
Ο έρωτας είναι σαν την σοκολάτα, αν δεν είναι εκείνη που σε τρελαίνει, δεν την τρως.
Αλλιώς παίρνεις τσάμπα θερμίδες…
