Γράφει η Σπυριδούλα Σγουρού
Αγαπημένε μου, κρατάω τα χέρια σου και νιώθω σιγουριά. Περάσαμε πολλά, μα είμαστε ακόμα εδώ. Μαζί, εσύ και εγώ. Κι εύχομαι να είμαστε μαζί, για ακόμα πολλά χρόνια. Γυρνάω στο κρεβάτι και κουλουριάζομαι στην αγκαλιά σου. Ακούω τους χτύπους της καρδιάς σου, κλείνω τα μάτια και αφήνομαι. Εύχομαι μόνο να μην σταματήσει να χτυπάει η δική μου, γιατί έχουμε τόσα πολλά να κάνουμε ακόμα. Οι λέξεις είναι φτωχές για να περιγράψω την ψυχή σου! Ο άνθρωπος μου!
Ποιος να συγκριθεί στα αλήθεια μαζί σου. Στο δωμάτιο σιωπή. Δεν χρειάζεται να πούμε πολλά άλλωστε. Τα έχουμε πει όλα! Ήσουν εκεί όταν εγώ δεν μπορούσα να είμαι για μένα. Χαμογελούσες, όταν έχασα το δικό μου χαμόγελο. Μου έδωσες το χέρι σου να σηκωθώ, όταν υπήρξα αδύναμη.
Πέρασες βράδια άγρυπνος στο πλάι μου, κι ας νόμιζες πως εγώ κοιμόμουν. Είδα την αγωνία στα όμορφα μάτια σου και σκίστηκε η ψυχή μου. Κι ήθελα τόσο πολύ να σου πω, πως όλα θα πάνε καλά. Πως τα σύννεφα θα διαλυθούν και θα βγει ξανά ο ήλιος.
Μα φοβόμουν καλέ μου! Κι ας έδειχνα δυνατή, για εσένα και το γιο μας!
Θα σου πω ένα μυστικό λοιπόν! Ένα μυστικό μόνο για εμάς τους δυο!
Ό,τι κι αν γίνει, θα είσαι πάντα το Α και το Ω μου. Και να ξέρεις, πως σε αγαπώ πολύ! Για αυτό και όπως ο Φοίνικας που πέρασε μέσα απ΄ τη φωτιά και δεν κάηκε, εγώ θα ξαναπετάξω μαζί σου! Επειδή είσαι η δύναμη και το φως μου. Η λιακάδα στο τέλος της καταιγίδας. Ο καθρέφτης μου! Όταν όλα τελειώσουν λοιπόν, θα κρατηθούμε χέρι με χέρι και θα πάμε στα πιο όμορφα μέρη. Θα δούμε την πιο όμορφη ανατολή και αγκαλιασμένοι θα ακούμε τον ήχο της θάλασσας, βλέποντας τον ήλιο να δύει.
Οι χτύποι της καρδιάς θα γίνουν ένα, κι εμείς θα τα αφήσουμε όλα πίσω μας, να γίνουν στάχτη και να σκορπιστεί στον ορίζοντα.
Και να θυμάσαι, σε αγαπώ για το πριν, για το τώρα, το μετά και το πάντα!
