Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Τα περισσότερα χαστούκια στη ζωή δεν έρχονται από την κακία των ανθρώπων. Έρχονται από τις ιστορίες που γράφουμε μόνοι μας γι’ αυτούς. Από τα «εννοείται πως θα είναι εκεί», από τα «αποκλείεται να το κάνει αυτό», από τα «με ξέρει, θα καταλάβει». Από όλα εκείνα τα σενάρια που χτίζουμε μέσα στο κεφάλι μας χωρίς να έχουμε ζητήσει ούτε μία υπογραφή από την πραγματικότητα. Υποθέτουμε. Προϋποθέτουμε. Και μετά απογοητευόμαστε. Όχι από αυτό που έγινε. Από αυτό που πιστεύαμε ότι δεν θα γίνει ποτέ.
Έχω δει ανθρώπους να διαλύονται όχι γιατί προδόθηκαν, αλλά γιατί είχαν πείσει τον εαυτό τους ότι ήταν αδύνατον να προδοθούν από τον συγκεκριμένο άνθρωπο. Έχω δει φιλίες να σπάνε, οικογένειες να απομακρύνονται, σχέσεις να καταρρέουν, όχι επειδή εμφανίστηκε ξαφνικά ένα τέρας απέναντί τους, αλλά επειδή κάποια στιγμή έπεσε η κουρτίνα και φάνηκε ο άνθρωπος όπως πραγματικά ήταν. Και τότε δεν πονούσε τόσο η αλήθεια. Πονούσε η αυταπάτη που πέθανε.
Οι άνθρωποι σχεδόν πάντα δείχνουν ποιοι είναι. Με τον τρόπο που μιλούν. Με τον τρόπο που φεύγουν. Με τον τρόπο που θυμούνται. Με τον τρόπο που ξεχνούν. Εμείς είμαστε που συχνά κοιτάμε αλλού. Όχι γιατί δεν βλέπουμε, αλλά γιατί προτιμάμε να πιστεύουμε σε μια καλύτερη εκδοχή τους. Σε εκείνον που θα θέλαμε να είναι και όχι σε εκείνον που έχουμε απέναντί μας.
Να μην υποθέτεις λοιπόν. Μην προϋποθέτεις ότι κάποιος θα σε αγαπάει για πάντα. Μην προϋποθέτεις ότι θα σε θυμάται με την ίδια ένταση που τον θυμάσαι εσύ. Μην προϋποθέτεις ότι θα σταθεί στο ύψος των δικών σου αξιών μόνο και μόνο επειδή εσύ θα στεκόσουν. Ο καθένας κουβαλάει διαφορετικό βάθος, διαφορετικές αντοχές, διαφορετικές προτεραιότητες. Και το μεγαλύτερο λάθος είναι να μετράς τους άλλους με το δικό σου μέτρο.
Και ξέρεις κάτι ακόμα πιο δύσκολο;
Να μην το κάνεις ούτε με τον ίδιο σου τον εαυτό.
Μην προϋποθέτεις ότι πάντα θα είσαι δυνατός. Ότι πάντα θα αντέχεις. Ότι πάντα θα παίρνεις τις σωστές αποφάσεις. Ότι δεν θα λυγίσεις ποτέ, δεν θα φοβηθείς ποτέ, δεν θα κάνεις πίσω ποτέ.
Γιατί υπό συνθήκη, ακόμα κι εσύ μπορείς να σε απογοητεύσεις.
Υπάρχουν εκδοχές του εαυτού μας που δεν έχουμε γνωρίσει ακόμα. Εκδοχές που γεννιούνται μέσα στην απώλεια, στην προδοσία, στην εξάντληση, στον φόβο. Κι εκεί καταλαβαίνεις πως η ανθρώπινη φύση δεν είναι τόσο σταθερή όσο πιστεύαμε. Δεν είμαστε μόνο οι καλές μας μέρες. Είμαστε και οι στιγμές που σπάμε.
Να αγαπάς λοιπόν, αλλά να βλέπεις. Να δίνεις, αλλά να παρατηρείς. Να ελπίζεις, αλλά να μην τυφλώνεσαι. Να αφήνεις τους ανθρώπους να σου αποδεικνύουν ποιοι είναι, αντί να τους δανείζεις εσύ χαρακτήρα, προθέσεις και αρετές που δεν είχαν ποτέ. Και να αφήνεις τον εαυτό σου να είναι άνθρωπος, όχι μύθος.
Γιατί η ζωή δεν σε πληγώνει όταν σου δείχνει την αλήθεια.
Σε πληγώνει όταν γκρεμίζει τις βεβαιότητες που έχτισες μόνος σου γύρω από τους άλλους.
Και καμιά φορά, γύρω από εσένα.
