Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Δεν με νοιάζει αν μιλάμε κάθε μέρα.
Δεν με νοιάζει αν βλεπόμαστε συχνά ή αν μετράμε απουσίες κι όχι στιγμές.
Δεν κρατάω λογαριασμό για το ποιος στήριξε ποιον περισσότερο, ποιος έστειλε πρώτος, ποιος εξαφανίστηκε για λίγο.
Γιατί η δική μας σχέση δεν μετριέται έτσι.
Μου αρκεί να ξέρω ότι αν σε χρειαστώ, θα το σηκώσεις.
Χωρίς να ρωτήσεις “τι έγινε”.
Χωρίς να με κρίνεις, χωρίς να με ζυγίσεις.
Απλώς επειδή είμαι εγώ.
Κι επειδή εσύ είσαι εσύ.
Απλώς, επειδή θέλεις.
Όχι από υποχρέωση. Από αγάπη.
Μου αρκεί η σιωπή σου όταν όλα κάνουν θόρυβο.
Το “είμαι εδώ” σου, ακόμα κι όταν εγώ δεν μπορώ να το πω.
Το ότι καταλαβαίνεις χωρίς να εξηγώ.
Το ότι δεν χρειάζεται να ντύνομαι ή να προσποιούμαι δίπλα σου — γιατί είμαι όπως είμαι. Και με αγαπάς έτσι.
Οι φίλοι οι αληθινοί δεν χτίζονται με φανφάρες.
Χτίζονται με απαντήσεις στις 3 τα ξημερώματα.
Με το να έχεις έναν άνθρωπο που δεν φεύγει όταν σκοτεινιάζεις.
Που δεν τρομάζει όταν λυγίζεις.
Που δεν σου μετράει τα λάθη — γιατί ξέρει ότι κι αυτός τα έχει κάνει.
Είναι αυτοί οι λίγοι.
Οι εκλεκτοί.
Που δεν μπήκαν στη ζωή σου επειδή “έτυχε”,
αλλά επειδή έμειναν όταν μπορούσαν να φύγουν.
Αυτό είναι φίλος ζωής.
Αυτό είναι οικογένεια κατ’ επιλογή.
Όχι από αίμα. Από ουσία. Από πίστη. Από ψυχή.
Και κάπως έτσι, χωρίς φανταχτερά λόγια,
ξέρεις ποιος θα είναι εκεί.
Και ποιος ήταν πάντα.
