Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Κανείς δεν στο λέει έτσι ωμά. Στο πουλάνε αλλιώς. Με βλέμματα, με υποσχέσεις, με εκείνη την ιδέα ότι “θα ηρεμήσεις δίπλα στον σωστό άνθρωπο”. Ψέμα. Δεν ηρεμείς. Αναστατώνεσαι με τρόπο που δεν είχες ξαναζήσει.
Γιατί ο έρωτας δεν είναι γαλήνη. Είναι ανατροπή.
Εκεί που είχες μάθει να ελέγχεις τα πάντα, να κρατάς αποστάσεις, να προστατεύεις τον εαυτό σου, ξαφνικά μπαίνει ένας άνθρωπος και τα κάνει όλα άνω κάτω. Δεν ρωτάει. Δεν ζητάει άδεια. Απλώς συμβαίνει. Και εσύ μένεις να προσπαθείς να καταλάβεις γιατί δεν λειτουργείς όπως πριν.
Δεν λειτουργείς γιατί δεν είσαι πια ο ίδιος.
Αρχίζεις να σκέφτεσαι περισσότερο. Να νιώθεις πιο έντονα. Να φοβάσαι εκεί που πριν δεν φοβόσουν. Γιατί τώρα υπάρχει κάτι να χάσεις. Κι αυτό αλλάζει τα πάντα.
Και κάπου εκεί αρχίζει το μπέρδεμα.
Γιατί θέλεις να κρατήσεις και τα δύο. Και την ηρεμία σου και αυτόν τον άνθρωπο. Θέλεις να μην ταράζεσαι, αλλά και να τον ζεις. Δεν γίνεται. Δεν γίνεται να ερωτεύεσαι και να μένεις ίδιος. Ο έρωτας ζητάει χώρο. Και για να του τον δώσεις, κάτι μέσα σου πρέπει να μετακινηθεί.
Και αυτό πονάει.
Όχι πάντα δυνατά. Αλλά σταθερά. Σε μικρές στιγμές. Σε σκέψεις που δεν σταματάνε. Σε αναμονές που σε κουράζουν. Σε σιωπές που βαραίνουν.
Κι όμως, συνεχίζεις.
Γιατί όσο κι αν σου παίρνει την ηρεμία, σου δίνει κάτι άλλο. Σου δίνει ζωή. Από εκείνη που δεν είναι τακτοποιημένη, δεν είναι ασφαλής, δεν είναι ήρεμη. Αλλά είναι αληθινή.
Και τότε πρέπει να αποφασίσεις.
Θες να είσαι ήσυχος ή θες να νιώθεις;
Γιατί δεν συμβαδίζουν πάντα αυτά τα δύο. Κάποιες φορές, πρέπει να χάσεις την ηρεμία σου για να βρεις κάτι πιο ουσιαστικό. Κάτι που δεν μετριέται με ισορροπία, αλλά με ένταση.
Και ναι, μπορεί να σε διαλύσει. Μπορεί να σε κάνει να χαθείς για λίγο. Αλλά αν είναι αληθινό, θα σε φέρει πίσω διαφορετικό.
Όχι πιο ήρεμο.
Πιο ζωντανό.
