Γράφει η Αγγελική Γιαννακοπούλου
Το «σε θέλω» είναι μεγάλη κουβέντα.
Αρκεί να μην λέγεται από στόμα που δεν ξέρει τι σημαίνει.
Γιατί μερικοί δεν σε θέλουν· σε χρειάζονται.
Για να γεμίσουν τα κενά τους, όχι την καρδιά τους.
Μη μπερδεύεσαι.
Άλλο το «είμαι εδώ γιατί σε νιώθω» κι άλλο το «είμαι εδώ γιατί με βολεύεις».
Και ναι, μπορεί να σ’ έχουν στα τηλέφωνα, στο κρεβάτι, στην αναμονή…
Αλλά όχι στη ζωή τους.
Ο άνθρωπος που σε θέλει, είναι εκεί και στις ώρες που δεν του δίνεις τίποτα.
Όχι μόνο όταν έχει ανάγκη να του δώσεις.
Δεν περιμένει από σένα να τον φτιάξεις, ούτε να κουβαλήσεις το κενό του.
Αυτός που σε χρησιμοποιεί, έχει πάντα λόγο να σε προσεγγίσει.
Και πάντα καμία ευθύνη όταν εξαφανίζεται.
Δεν σε αγαπάει. Σε καταναλώνει.
Το θέμα δεν είναι ποιος σε πλησιάζει.
Είναι ποιος μένει όταν του πεις «δεν έχω τίποτα να δώσω σήμερα».
Και ποιος φεύγει μόλις πάψεις να τον εξυπηρετείς.
Ο έρωτας δεν είναι ανάγκη. Είναι επιλογή.
Κι αν δεν σε επιλέγουν όταν δεν είσαι «χρήσιμη», τότε δεν σε ήθελαν ποτέ.
Απλώς, τους βόλευες.
