Γράφει η Βίκυ Πλευρίτη.
Κι αν θέλεις να σε εμπιστευτώ, βάλε θεμέλια γερά.
Ανοίξου, αφέσου, ξεδίπλωσε την ψυχή σου και δώσ’τη μου.
Μη με αφήνεις λεπτό να αμφισβητήσω ότι νιώθεις για μένα.
Μη με αφήνεις χωρίς καμία καλημέρα και καμιά καληνύχτα που να είναι η πρώτη και η τελευταία που θα δώσεις.
Άφησέ με να σε μάθω, γνώρισέ μου τις συνήθειές σου. Κάνε με συνήθειά σου!
Πες μου τι σε έκανε να γελάσεις, πες μου τι σε ενόχλησε, πες μου ποιος σε στεναχώρησε και γιατί. Δοκίμασέ με στις παραξενιές σου.
Άσε την ίντριγκα, άσε τα παιχνίδια, άσε το μυστήριο. Αυτά είναι για τα παιδάκια.
Εμείς νομίζω είμαστε ενήλικες.
Δείξε μου, δώσε μου, δέξου με και πάρε με!
Κάν’το πέρα για πέρα να φαντάζει ονειρικό.
Μη με αφήσεις να σε αμφισβητήσω, μην παίξεις μαζί μου! Μη με κάνεις να αναρωτηθώ αν, τι και πώς.
Δώσ’μου ασφάλεια με το βλέμμα σου, με τις λέξεις σου, με τις πράξεις σου, με το άγγιγμά σου και μη με αφήνεις να σε περιμένω.
Πάρε με αγκαλιά σήμερα, μην την κρατάς για το αύριο!
Γέμισε το ποτήρι και έλα να το πιούμε στην υγειά μας και άσπρο πάτο. Έλα κοντά μου και ό,τι έχω απλόχερα θα στο προσφέρω.
Μη με παίξεις στα ζάρια, με έχεις ήδη χάσει.
Μη ρισκάρεις την απουσία σου διότι σε χρειάζομαι. Χρειάζομαι την παρουσία σου, χρειάζομαι τη γλύκα σου, χρειάζομαι το άγγιγμά σου, χρειάζομαι την ψυχή σου για να είμαι καλά!
Είμαι καλά, μα μαζί σου είμαι καλύτερα. Είμαι καλά, μα εγώ σε θέλω στις στιγμές μου νά‘σαι εκεί.
Άσε με να αισθανθώ τα λόγια σου τα όμορφα! Να τα νιώσω τόσο βαθιά που θα τρέμει το κορμί μου και θα αγαλλιάζει η ψυχή μου από τη θεία χάρη της αλήθειας σου.
Άσε με να γίνω κοριτσάκι, χάρισέ μου χαμόγελα, δώσ’μου πνοή από την πνοή σου! Πλημμύρισέ με πόθο φανερό!
Δώσ’μου της ανάσας σου το οξυγόνο, να ξαναγεννηθώ γυναίκα!
Δίπλα μου σε θέλω, όχι μπροστά μου, ούτε πίσω μου, δίπλα μου.
Η ισχύς εν τη ενώσει!
Αντέχεις;
Είμαι όλη δική σου!
