Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στο να ξεχνάς και στο να ξεχνιέσαι. Η πρώτη είναι μια πράξη του χρόνου. Η δεύτερη, μια πράξη της ψυχής. Και οι περισσότεροι άνθρωποι τις μπερδεύουν, μέχρι που μια μέρα ανακαλύπτουν ότι δεν άφησαν πίσω τους το παρελθόν. Άφησαν πίσω τους τον εαυτό τους.
Το να ξεχνάς είναι φυσικό. Οι πληγές κλείνουν, οι φωνές χαμηλώνουν, τα πρόσωπα ξεθωριάζουν. Δεν είναι προδοσία απέναντι σε όσα έζησες. Είναι ο τρόπος που η ζωή σου ψιθυρίζει πως υπάρχει κι ένα «μετά». Το να ξεχνιέσαι όμως είναι αλλιώς. Είναι να συνηθίζεις τόσο πολύ να χωράς στις απαιτήσεις των άλλων, που μια μέρα δεν θυμάσαι πια τι ήταν δικό σου. Ποια ήταν η φωνή σου πριν αρχίσεις να μιλάς για να αρέσεις. Ποιο ήταν το όνειρό σου πριν το αντικαταστήσεις με κάτι πιο ασφαλές. Ποιος ήσουν πριν αρχίσεις να απολογείσαι επειδή ήσουν ακριβώς αυτός.
Κάποτε δεν σε νίκησε η απώλεια. Σε νίκησε η συνήθεια. Η συνήθεια να λες «δεν πειράζει» εκεί που πονούσε. Να συμβιβάζεσαι εκεί που ασφυκτιούσες. Να μικραίνεις λίγο λίγο, μέχρι που έπαψες να αναγνωρίζεις το μέγεθος της ίδιας σου της ψυχής.
Και τότε έρχεται εκείνη η σιωπηλή στιγμή που καταλαβαίνεις πως δεν σου λείπει ένας άνθρωπος. Σου λείπει ο άνθρωπος που ήσουν όταν πίστευες ακόμη στον εαυτό σου.
Γι’ αυτό μην αγωνιάς αν κάποτε ξεχάσεις. Να φοβάσαι μόνο μη ξεχαστείς. Γιατί οι αναμνήσεις μπορούν να επιστρέψουν. Η χαμένη σχέση μπορεί να γίνει ιστορία. Οι πληγές μπορούν να γίνουν ουλές. Αν όμως χάσεις την επαφή με την πιο αληθινή εκδοχή του εαυτού σου, θα χρειαστεί να διασχίσεις ολόκληρη τη ζωή για να τον συναντήσεις ξανά.
Και πίστεψέ με.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη επιστροφή από εκείνη που σε φέρνει πάλι σπίτι.
Στον εαυτό σου.
