Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Διακοπές, θάλασσα ήλιος αλμύρα και ξεγνοιασιά. Γι’ αυτό λέγονται άλλωστε διακοπές. Ανεμελιά. Γέλια έρωτες, δροσερά cocktails κάπου στην παραλία, πάλι γέλια.
Πριν ξεκινήσουν οι διακοπές πάλι είπες ότι θα πάρεις αποφάσεις για την επόμενη χρονιά. Είπες πως θες να αλλάξεις κάτι, νιώθεις κάτι να σε πνίγει. Και έφυγες. Πήρες το πλοίο και σάλπαρες για το νησί. Πέρασες ωραία, με φίλους γνωστούς, συγγενείς, αγόρια και κολλητές.
Και έκανες διακοπές. Και ήρθε η ώρα που έπρεπε να πάρεις τι καράβι του γυρισμού. Του γυρισμού στη ρουτίνα, στην καθημερινότητα, στην δουλειά.
Μπήκες μετά από 2 εβδομάδες στη δουλειά και είδες την ίδια σκηνή, deja vu. Τίποτα δεν άλλαξε, τίποτα δεν έγινε πιο ωραίο και πιο χρωματιστό. Εσύ ξανά έγινες μίζερος, κατέβασες τα μούτρα και το χαμόγελο έφυγε.
Πού πήγε όλη αυτή η αθωότητα και η ανεμελιά εκείνων των 2 εβδομάδων; πως έφυγε ξαφνικά μέσα σε λίγα λεπτά; Γύρισες μα δεν σου έλειψε τίποτα, το κατάλαβες και εσύ.
Πότε θα κάνεις την αλλαγή που έλεγες πριν φύγεις για τις πολυπόθητες διακοπές;
Πότε θα δώσεις στον εαυτό σου εκείνα τα φτερά για να πετάξει μακριά;
Πότε θα κάνεις αυτά που τόσο ήθελες;
Τώρα λες να πάρει πάρει αναβολή το όνειρο.
Ας μπει η νέα χρονιά και βλέπουμε, λες.
Και μετά τι; μετά θα περιμένεις το επόμενο καλοκαίρι για να πεις το ίδιο και πάλι έτσι;
“Μην αφήνεις για αύριο αυτό που μπορείς να κάνεις σήμερα”
Μην αφήνεις για αργότερα αυτά που θες να κάνεις τώρα.
Ζήσε, όπως θες, με όποιο κόστος και τίμημα.
Γιατί η ζωή μας πρέπει να είναι σαν τις δύο εβδομάδες των διακοπών. Ανέμελες, γεμάτες γέλια και έρωτες.
