Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Αντικριστά στέκεται η αλήθεια.
Με κοιτάζει, δεν παίρνει το βλέμμα της η ρουφιάνα από πάνω μου.
Υποτιμητικό βλέμμα, σκοτεινές σκέψεις, αλλοιωμένες υποθέσεις.
Κραδάζει επίμονα το χέρι στο ύψος της καρδιάς μου.
Τα ξέρει όλα…
λέω ψιθυριστά στον εαυτό μου.
Ε και;
αλήθεια εσύ;
θάρρος εγώ!!
Πάμε λοιπόν.
Υψώνω το βλέμμα μου και σε ρωτώ:
Σε ενοχλεί η ευτυχία;
Σε ενοχλεί η αγάπη;
Σε ενοχλεί το ήθος;
Σε ενοχλεί δύναμη;
Σε ενοχλεί η ευγένεια;
Σε ενοχλεί η καλοσύνη;
Πες μου λοιπόν αλήθεια!
Πες μου!
Σουλατσάρεις εδώ και εκεί!
Τι κάνεις όμως;
Μπορείς να φυτέψεις τους δικούς σου σπόρους στο μυαλό όλων των γνωστικών;
Και ξάφνου μου χαμογελάς πιάνεις το χέρι μου, μαγική στιγμή, ένα άγγιγμα ψυχής.
Θάρρος και αλήθεια μαζί ενωθήκαμε.
Το καταφύγιο των ψυχών μας περιμένει, έχουμε μεγάλο δρόμο να διανύσουμε!
Να μη φοβηθούμε τις πληγές.
Παρέα θα είναι η πίστη μας.
Θα πλησιάσουν αρκετοί του φθόνου και της ζήλειας μα στάσου πλάι μου να δεις πώς γίνονται καντρίλια!
Μην αφήσεις την αγάπη, για το περαστικό…
Αυτό είναι ψυχοφθόρο.
Μείνε, μείνε στη ζωή αγνή ψυχή, με καθαρή συνείδηση.
