Γράφει η Μαρία Σταματοπούλου
Συνέχεια με πληγώνεις. Έχω την αίσθηση πως οτιδήποτε πω γυρνάει μπούμερανγκ. Δεν κρίνω, απλά συζήτηση θέλω να κάνουμε. Και όλο τσαντίζεσαι, φωνάζεις, βρίζεις, κοκκινίζεις από τον θυμωμένο λόγο.
Με κόβεις σε οτιδήποτε λέω, με θυμώνεις, με απογοητεύεις, με εξοργίζεις, με λυπείς. Πότε θα καταλάβεις πως όλες μας οι προσπάθειες για συζήτηση γίνονται μόνο από αγάπη. Δεν έχω καμία διάθεση να τσακωθώ, να σου επιτεθώ λεκτικά. Το μόνο που ζητάω είναι να είμαστε καλύτερα, να είμαστε όπως κάποτε ήμασταν ευτυχισμένοι.
Μπορείς να θυμηθείς τους πρώτους μήνες γνωριμίας μας; Την ανεμελιά μας, την ευτυχία μας, τον έρωτά μας, τα χαμόγελά μας! Πού χάθηκαν όλα αυτά; Πώς χάθηκαν; Γιατί χάθηκαν; Κουβαλάω μέσα μου πολύ πόνο. Σε λίγο καιρό θα είμαστε σαν ξένοι μεταξύ μας. Για αυτό παλεύω να σου δώσω να καταλάβεις, πώς ήμασταν και πώς είμαστε στο τώρα.
Όλο θυμώνεις, φωνάζεις. Με τις φωνές τίποτα δεν βγαίνει σωστά. Αντιθέτως. Ανασφάλεια νιώθω. Ή νιώθω πως φταίω εγώ για την τωρινή μας κατάσταση. Ή πως δεν με αγαπάς πια. Ή απλά να πιστέψω πως έτσι θα είμαστε από εδώ και στο εξής. Μα έλα όμως που δεν μπορώ. Γιατί κατά βάθος γνωρίζω την αλήθεια. Πως είσαι απαθής. Δεν σε νοιάζει πια. Τίποτα δεν σε νοιάζει. Αν μας νοιαζόσουν όλα αλλιώς θα ήταν. Θα ήθελες με ηρεμία να συζητήσουμε. Να προσπαθήσουμε να λύσουμε το κουβάρι, να το πάρουμε αλλιώς. Ξανά από την αρχή.
Τι κάθομαι και σου λέω…
