Γράφει η Τζένη Γιαννοπούλου
Μεγάλωσα πια και δεν χάνω χρόνο μοιράζοντας τα “σ’ αγαπώ” μου από δω κι από εκεί.
Μεγάλωσα πια και όταν τα πω θέλω να είναι σε εκείνους που δε θα χρειαστεί να τα πάρω πίσω.
Δεν έχω ούτε την υπομονή ούτε την αντοχή να μαντεύω τι μου κρύβεις. Θέλω λόγια και συναισθήματα σταράτα. Θέλω πράξεις.
Δε δίνω πια αμέτρητες δεύτερες ευκαιρίες. Οι άνθρωποι σου δείχνουν από την αρχή ποιοι είναι. Θέλω ανθρώπους αληθινούς και ντόμπρους.
Βαρέθηκα να εξηγώ τα αυτονόητα, κουράστηκα να περιμένω να κάνουν οι άλλοι τα λόγια τους πράξεις.
Δε φοβάμαι πλέον τη μοναξιά. Γίναμε φίλες. Την αγάπησα και με αγάπησε. Είναι προτιμότερη από τις συναναστροφές με ανθρώπους που είναι απλά εκεί για να γεμίζω όποια κενά είχα ή νόμιζα ότι είχα.
Δε λέω πια εύκολα “σ’ αγαπώ” αλλά ούτε και το νιώθω εύκολα. Όταν το νιώσω όμως θα στο πω και να είσαι σίγουρος πως θα το εννοώ με όλη τη δύναμη της ψυχής μου.
Εμπιστεύομαι πλέον το ένστικτο και την κρίση μου…αυτά δε με πρόδωσαν ποτέ. Ίσα ίσα εγώ τα πρόδωσα πολλές φορές, αγνοώντας τα.
Μεγάλωσα πια και θέλω γύρω μου ανθρώπους που δε συμβιβάζονται, που δεν το βάζουν κάτω, που δε μπαίνουν σε καλούπια. Ανθρώπους που μάχονται καθημερινά να γίνονται καλύτεροι και να κάνουν κι ετούτο εδώ τον κόσμο καλύτερο, ο καθένας με τον τρόπο του.
Μεγάλωσα φίλε μου και έχω κόψει τα “δεν πειράζει”. Πειράζει και πολύ μάλιστα. Γιατί όσα “δεν πειράζει λες” και όσα περισσότερα ανέχεσαι, τόσα περισσότερα σου κάνουν.
Δε θέλω πια ανούσιες συζητήσεις, άσκοπες σχέσεις, περιττές επικοινωνίες και αποδεκτές κοινωνικές συμπεριφορές. Δεν αντέχω τα κούφια λόγια και τα “σ’ αγαπώ” του ποδαριού ρε…πως το λένε; Ψεύτικα χαμόγελα, ψεύτικοι άνθρωποι, ψεύτικες υποσχέσεις και ψεύτικα συναισθήματα. Δεν είναι για μένα αυτά. Δε τα γουστάρω λέμε!
Μεγάλωσα πια και δε τη βρίσκω με υποκατάστατα. Σε τίποτα. Είμαι του “όλα ή τίποτα”. Δε μπορώ τα μισά, δε μπορώ τα μονόπλευρα.
Δε θέλω να μου μιλούν όμορφα γιατί θέλουν κάτι να πάρουν από εμένα ή γιατί έτσι “επιβάλλεται”. Δε με νοιάζει αν με θεωρούν έξυπνη, όμορφη, δε με νοιάζει να ευχαριστώ τους άλλους. Ξέρω εγώ τι είμαι και πλέον ευχαριστώ πρώτα εμένα και μετά τους ανθρώπους που αγαπώ και με αγαπούν.
Μεγάλωσα φίλε μου και είμαι επιτέλους ελεύθερη!
