Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Πώς τα φέρνει η ζωή ρε άνθρωπε κάποιες φορές…
Σήμερα εσύ μένεις σπίτι, εσύ έχεις την επιλογή να προστατεύσεις τον εαυτούλη σου από “πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν”, έχεις την δυνατότητα να νιώσεις άνετα μέσα στην ασφάλεια και την θαλπωρή του σπιτιού σου.
Υπάρχουν κάποιοι όμως, που δεν είναι στην θέση σου, που δεν έχουν πολλές επιλογές, έχουν μόνο μια, μοναδική και μονάκριβη. Έχουν επωμιστεί το φορτίο του καθήκοντος, κι είναι στην πρώτη γραμμή της μάχης. Και μην νομίζεις ότι δεν φοβούνται, φοβούνται και πάρα – φοβούνται, όμως το φιλότιμο τους και το αίσθημα ευθύνης τους κρατάει όρθιους, μάχιμους κι ετοιμοπόλεμους.
Πως τα φέρνει η ζωή ρε άνθρωπε…
Εσύ μένεις σπίτι για να προστατέψεις τους αγαπημένους σου και τους σημαντικού σου, και πολύ καλά κάνεις βέβαια. Εσύ έχεις τοίχους, πόρτες και παράθυρα για να σε προστατεύουν. Εσύ, αν έχεις μυαλό, κι αν φερθείς υπεύθυνα κι έξυπνα, αν ακολουθήσεις τις οδηγίες, μπορείς να περάσεις ανώδυνα αυτόν τον πόλεμο που μαίνεται άγρια εκεί έξω. Εσύ αν έχεις την στοιχειώδη λογική, τώρα που η σειρήνα ουρλιάζει κι ο “εχθρός βομβαρδίζει” ανελέητα, μπορείς να μείνεις ασφαλείς στα καταφύγια, μέχρι να λήξει το κακό οριστικά.
Υπάρχουν κάποιοι όμως που είναι εκεί έξω, που κοιτούν τον “εχθρό” στα μάτια και πολεμάνε για να τον σταματήσουν. Υπάρχουν κάποιοι που δεν είναι στα καταφύγια, αλλά, με το που ήχησε η σειρήνα, ανέβηκαν στα “άρματα” τους και ρίχνουν βολές κατά του “εχθρού”.
Υπάρχουν κάποιοι που δεν μένουν σπίτι, γιατί φυλάνε το δικό σου, κι ουσιαστικά είναι οι δικοί σου φύλακες Άγγελοι.
Δες πως τα φέρνει η ζωή ρε φίλε, δες ποιος τελικά πολεμάει εκεί έξω…
Είναι ο εργαζόμενος του δημοσίου υγειονομικού σχηματισμού, που χρόνια τώρα λες ότι τα “παίρνει” τσάμπα.
Είναι η νοσηλεύτρια που πριν λίγες μέρες την σκυλόβρισες και την πρόσβαλες, για να κάνει την δουλειά της κατ΄εσένα σωστά, γιατί εσύ τα ξέρεις όλα.
Είναι ο γιατρός του δημοσίου νοσοκομείου που τον θεωρείς λίγο κι άχρηστο, κι ο άχρηστος σήμερα θέτει σε κίνδυνο την υγεία του για να βάλει πλάτη.
Είναι ο “αμόρφωτος”, όπως τον αποκαλείς συνέχεια, ο ταπεινός τραυματιοφορέας.
Είναι ο βολεμένος κι ο τεμπέλης κατά την άποψη σου, διασώστης του ΕΚΑΒ, που του επιτέθηκε τις προάλλες, που τον θεωρείς υπηρέτη σου κι υπάλληλο σου, με την πιο αισχρή όμως έννοια του όρου.
Για όλους αυτούς όμως δεν ισχύουν οι κανόνες προστασίας, ούτε οι εντολές άμυνας, και το να μείνουν σπίτι. Όλους αυτούς θα τους δεις σήμερα στον πόλεμο, στην αιχμή του δόρατος, στην πρώτη γραμμή και στην αρέννα.
Όμως όταν τελειώσει κι αυτός ο πόλεμος, όταν ο εχθρός θα νικηθεί, κι όταν ασφαλείς πια, βγεις από τα καταφύγια σου, φρόντισε να είσαι πιο σοφός, φρόντισε να πεις ένα ευχαριστώ τουλάχιστον σε εκείνους που όταν ήχησαν οι σειρήνες, δεν έμειναν σπίτι, δεν έτρεξαν στο καταφύγιο, έτρεξαν και έπιασαν τα όπλα τους…
Εσύ λοιπόν μένεις μέσα, και έξω θα είμαι εγώ!
Εγώ θα ξανά είμαι έξω, όχι γιατί είμαι ήρωας, αλλά γιατί έχω να ξαναδώσω μια μάχη ακόμα, κι έχω δώσει ήδη αρκετές μέχρι τώρα, κι ας μη μου έχεις.
Και ξέρεις ποιος είναι ο πιο μεγάλος φόβος μου ρε φίλε, ξέρεις τι με τρομάζει περισσότερο απ΄ όλα; Δεν φοβάμαι, ούτε την κριτική σου, ούτε τον πόλεμο εκεί έξω συνάνθρωπέ μου, γιατί τον πόλεμο εγώ τον έχω στο αίμα μου, μην τυχόν και δεν τα καταφέρω φοβάμαι…
