Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Αν τα παιδιά μας είχανε φωνή από την πρώτη την στιγμή που γεννιούνται, θαρρώ πως θα μας έλεγαν τα παρακάτω…
“Μαμά, μπαμπά, θέλω να με μάθετε να αγαπάω!
Θέλω να μου δώσετε αγκαλιές, για να μπορώ κι εγώ να αγκαλιάζω ύστερα.
Θέλω να μου δείξετε πως είναι να πιστεύω στον εαυτό μου, να νιώθω πως αξίζω, να νιώθω ότι είμαι ικανός, να μην αμφιβάλω για μένα, να μην μπορούν οι γύρω μου να με μειώνουν.
Θέλω να μου μάθετε τον σεβασμό, την αξιοπρέπεια, την μπέσα, την αλήθεια.
Μαμά, μπαμπά, θέλω να μου δώσετε αξίες κι όχι χρήματα, να μου δώσετε εφόδια κι όχι υλικά.
Θέλω να ασχοληθείτε μαζί μου κι όχι να με πετάτε σε μια γωνιά, λες και σας είμαι βάρος.
Θέλω να μου δώσετε ηρεμία κι όχι πόλεμους, να μου δώστε γαλήνη κι όχι γκρίνια, να αισθάνομαι το σπίτι σπίτι κι όχι πεδίο μάχης.
Θέλω να σας βλέπω συμμάχους κι όχι εχθρούς, για να μπορώ κι εγώ να κάνω συμμαχίες. Να έχω έναν μπούσουλα για το “μαζί”, να έχω μια βάση για το πως οι άνθρωποι βαδίζουν χέρι χέρι.
Θέλω να κάνω λάθη και να μου λέτε, προσπάθησε ξανά, δεν πειράζει που λάθεψες, την άλλη την φορά θα το κάνεις πιο σωστά.
Να μου λέτε, δεν είναι το παν η νίκη, το παν είναι η προσπάθεια.
Να μου λέτε, να είναι τίμιο ότι κι αν κάνεις, κι ας μη σου βγαίνει πάντα.
Μαμά, μπαμπά, θέλω να μου μάθετε να αγαπάω, πρώτα εμένα κι ύστερα να αγαπάω και όλους τους άλλους. Γιατί αν δεν με μάθετε να αγαπάω εμένα, θα παραπατάω σε όλη την πορεία μου, θα σας μιμούμαι σε ότι λάθος κι άσχημο μου δείξατε ή θα παλεύω να σας πετάξω από μέσα μου, κι αυτό θα με πονάει…”
Αν τα παιδιά μας είχαμε φωνή από την πρώτη μέρα τους, ετούτα θα μας ζητάγαν Θαρρώ.
Μα αφού δεν έχουμε, ας γίνουμε εμείς η δυνατή φωνή τους.
