Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Κάθε δεκαετία που προστίθενται στη ζωή μας, αφήνει μια γλυκιά νοσταλγία για όσα περάσαμε σε μια ηλικία που ποτέ δεν θα ξανάρθει και ξεδιπλώνει ένα μέλλον δημιουργώντας μας ερωτήματα για το τι η μοίρα μας επιφυλάσσει.
Το μόνο σίγουρο είναι πως κάθε δεκαετία που περνάει, ξεθωριάζει τη γνώμη του κόσμου η οποία άλλοτε μας ενδιέφερε και με βάση αυτή πορευόμασταν στην καθημερινότητά μας.
Πλέον δεν με ενδιαφέρει η γνώμη του κόσμου, ούτε πρόκειται να στεναχωρηθώ αν μου μεταφέρει κάποιος, οποιοδήποτε κακόβουλο σχόλιο εις βάρος μου.
Δεν θέλω να αποδείξω τίποτα και σε κανέναν, μονάχα στον εαυτό μου.
Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να κοιμάμαι με τη συνείδησή μου καθαρή πως δεν έχω βλάψει, ούτε έχω αδικήσει κανέναν άνθρωπο.
Ξέρω πολύ καλά πως για να αποφύγω την αρνητική κριτική πρέπει να μην κάνω τίποτα, να μη λέω τίποτα, να είμαι γενικά ένα τίποτα — κάτι το οποίο είναι ακατόρθωτο.
Γνωρίζω επίσης ότι το να ασχολούνται μαζί μου οι κακοπροαίρετοι, δεν σημαίνει τίποτα άλλο παρά ότι κάτι κάνω σωστά.
Γιατί θα πρέπει λοιπόν να σπαταλήσω τον χρόνο μου με το να μπω σε μια διαδικασία να απαντήσω σε ανθρώπους που δεν αξίζουν ούτε ένα βλέμμα μου;
Κι αν νομίζετε ότι αν τους συναντήσω θα αποφύγω να τους κοιτάξω στα μάτια, κάνετε πολύ μεγάλο λάθος.
Κοιτάζω πάντα στα μάτια.
Αντίθετα, αφήνω αυτούς που δεν μου φέρθηκαν σωστά να χαμηλώσουν το βλέμμα μόνοι τους.
