Αν πονάς και το λες έρωτα, δεν είναι έρωτας.
Είναι συνήθεια. Είναι φόβος. Είναι ψέμα.
Γράφει ο Πάνος Θεοδώρου
Εμείς οι δυο, δεν μάθαμε ποτέ να αγαπιόμαστε ήρεμα.
Μάθαμε να συγκρουόμαστε. Να ξεσπάμε. Να ρίχνουμε ο ένας πάνω στον άλλο όλο το βάρος που δεν μπορούσαμε να κουβαλήσουμε μόνοι μας.
Μας έμαθε η συνήθεια να μπερδεύουμε την ένταση με την αγάπη.
Και κάθε φορά που μιλούσες για πάθος, εγώ άκουγα «θα πονέσουμε ξανά».
Και κάθε φορά που έφευγες, νόμιζες πως αυτό επιβεβαίωνε ότι αξίζει να γυρίσεις.
Μα δεν είναι αγάπη αυτό.
Είναι εξάρτηση. Είναι συνήθεια. Είναι αυτοκαταστροφή με δόσεις.
Αγαπηθήκαμε με θυμό, με ζήλια, με σιωπές που κράταγαν μέρες.
Με σώματα που έλιωναν το ένα πάνω στο άλλο, μα ψυχές που όλο και απομακρύνονταν.
Δεν ξέραμε πώς να κρατήσουμε κάτι όμορφο χωρίς να το πληγώσουμε.
Γιατί στο δικό μας το «μαζί», πάντα υπήρχε μια παύση.
Μια αναμονή για το επόμενο λάθος, την επόμενη έκρηξη, την επόμενη φυγή.
Και καταντήσαμε να μετράμε τις επιστροφές, όχι τις στιγμές.
Δεν είναι αυτός ο έρωτας που θέλω.
Δεν είναι αυτός ο έρωτας που αξίζω.
Και ναι, μπορεί να έμαθα να σε αγαπάω καταστροφικά,
αλλά κάποια στιγμή ήρθε η ώρα να σε ξεμάθω.
Να σταματήσω να λέω “έρωτα” αυτό που με ρήμαζε.
Να σταματήσω να πιστεύω πως το να πονάμε μαζί, είναι ένδειξη ότι αντέχουμε.
Δεν αντέξαμε. Κι αυτό είναι η πιο μεγάλη αλήθεια.
