Γράφει η Ρόη Καπετάνου
Υπάρχουν άνθρωποι που μένουν για πάντα δεμένοι μεταξύ τους, ακόμα κι όταν οι δρόμοι τους χωρίζουν. Όσο κι αν προσπαθούν να προχωρήσουν, όσο κι αν δείχνουν να τα καταφέρνουν, πάντα κάτι τους τραβάει πίσω, σαν αόρατη κλωστή που αρνείται να κοπεί.
Τέτοια είναι η δική σας αγάπη. Μια αγάπη που σπάει κόκαλα, που αφήνει σημάδια, που ξέρει από απόλυτη ευτυχία, αλλά και από αφόρητο πόνο. Εσύ την αγάπησες με τρόπο που δεν της άξιζε. Σκληρό, εγωιστικό, ανεξέλεγκτο. Κι εκείνη άντεξε περισσότερα απ’ όσα άντεχε η καρδιά της. Προσπαθούσε πάντα να δει πίσω από τη δική σου σκληρότητα, να δικαιολογήσει τις στιγμές που την πλήγωνες, να ελπίζει πως κάποτε θα αλλάξεις.
Μα η αγάπη που την πονούσε έγινε αφόρητη. Έφυγε γιατί κατάλαβε πως δίπλα σου η καρδιά της θα μένει πάντα μισή. Προσπαθεί τώρα να φτιάξει μια ζωή χωρίς εσένα. Δίνει στον εαυτό της την ευκαιρία να ξαναγαπήσει, να χαμογελάσει ξανά, να ζήσει χωρίς πόνο. Δίπλα της βρίσκεται ένας άνθρωπος που ξέρει να την κάνει να γελάει, να νιώθει ασφάλεια, να ανασαίνει χωρίς φόβο.
Όμως, η σκιά σου είναι ακόμα εκεί. Η θύμησή σου στέκεται εμπόδιο στις νέες αρχές της. Όταν κλείνει τα μάτια, το δικό σου άγγιγμα θυμάται. Όταν ακούει τραγούδια, τη δική σου φωνή αναζητάει. Ξέρει, όμως, πως αν επιστρέψει κοντά σου, θα ζήσει πάλι τον ίδιο πόνο, τον ίδιο φαύλο κύκλο που την κατέστρεψε.
Αν την αγαπάς αληθινά, πρέπει να την αφήσεις. Να σβήσεις από μέσα της κάθε ελπίδα επιστροφής. Να την ελευθερώσεις από την παρουσία σου, να της επιτρέψεις να αγαπήσει ξανά, έστω κι αν πονάς στην ιδέα ότι δεν είσαι εσύ αυτός που τη φιλάει το βράδυ, που την αγκαλιάζει, που τη φροντίζει.
Δώσε της τη λύτρωση που της χρωστάς. Άφησε την αγάπη που κάποτε σε ένωσε να γίνει η δύναμη που θα σας χωρίσει για πάντα, για να μπορέσει εκείνη να ζήσει χωρίς το βάρος του πόνου σου. Άφησέ τη να είναι ευτυχισμένη, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως δεν θα είσαι πια κομμάτι της ζωής της. Το αξίζει. Και το ξέρεις.
