Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Έχει καταντήσει της μόδας να λέμε ότι “η ζωή είναι λίγη”.
Τη χρησιμοποιούμε σαν δικαιολογία για να δικαιώνουμε το “ό,τι να ‘ναι” που ζούμε.
Λες και φταίει η ζωή που τη στριμώχνεις σε πρόχειρες σχέσεις, σε μισές αποφάσεις και σε «βλέποντας και κάνοντας».
Η ζωή δεν είναι λίγη.
Δεν σε πρόδωσε. Δεν σε πίεσε. Δεν σου είπε “βιάσου”.
Η ζωή είναι μια τεράστια λευκή σελίδα που εσύ φοβάσαι να μουτζουρώσεις.
Και κάπου ανάμεσα στο “δεν προλαβαίνω” και στο “δεν ξέρω”,
έφτιαξες μια αφήγηση για να μη νιώθεις ένοχος.
Λίγος είναι ο τρόπος που τη ζεις.
Με αναβολές.
Με ανθρώπους που απλώς ταιριάζουν στα story σου.
Με λόγια που δεν πιστεύεις και αποφάσεις που παίρνεις για να μην είσαι μόνος.
Περιφέρεσαι άσκοπα και σκορπιέσαι για να γεμίσεις το κενό των ανασφαλειών σου.
Συμβιβάζεσαι στα τίποτα, μήπως και νιώσεις κάτι..
Δεν είναι η ζωή που δεν αντέχεται.
Είναι ο τρόπος που επέλεξες να την σπαταλήσεις..
Οπότε μην της ρίχνεις άλλο φταίξιμο.
Η ζωή είναι εκεί.
Απλωμένη.
Ολόκληρη.
Πλούσια.
Κι αν σου φαίνεται λίγη…
ίσως είναι καιρός να κοιτάξεις τον καθρέφτη —
όχι το ρολόι.
