Γράφει η Πράξια Αρέστη
Λένε πώς όλοι έχουν έναν άνθρωπο εκεί έξω που θα αγαπήσουν και θα τους αγαπήσει. Μία αδερφή ψυχή, έναν σύντροφο ζωής, έναν ειλικρινή εραστή, κάποιον που πάντα θα μένει παρόλες τις δυσκολίες.
Φοβάμαι μήπως σε βρήκα και σε προσπέρασα. Μήπως την ώρα που πέρασες από τη ζωή μου σε αγνόησα, ίσως γιατί ήμουν πολύ απασχολημένη κλαίγοντας για κάποιον που με πλήγωσε, για κάποιον που μπέρδεψα με σένα αλλά τελικά με πρόδωσε.
Είναι τόσο τυφλή η αγάπη που σχεδόν πάντα διαλέγει για μας τους πιο λάθος ανθρώπους.
Αυτούς που δε θα σηκώσουν το τηλέφωνο για μας. Αυτούς που θα αφήσουν πάνω μας μόνο μελανιές και κανένα χάδι. Αυτούς που θα ξεσπάσουν πάνω μας όταν έχουν νεύρα. Αυτούς που θα μας απορρίψουν συναισθηματικά και θα μας αφήσουν σε μια γωνιά να κρυώνουμε μόνοι, γυμνοί, ξεχασμένοι.
Συγχώρα με. Είναι που μας κάνουν να πιστεύουμε ότι αυτό είναι το φυσιολογικό και ότι μόνο αυτό αξίζουμε.
Να μην ακούμε ποτέ τις λέξεις “σ’αγαπώ” ούτε να τις νιώθουμε.
Αν, όμως, δε σε γνώρισα ακόμη, αν δεν σε προσπέρασα όσο ήμουν παγιδευμένη σε λάθος έρωτα, σε παρακαλώ μην αργείς να έρθεις.
Χρειάζομαι μία αγκαλιά, ένα φιλί, ένα χάδι, ένα γλυκό μήνυμα.
Έλα να με πάρεις μακριά από τα διπρόσωπα τέρατα που μου τρώνε την καρδιά, μακριά από το αδιάφορο και γεμάτο ψύχρα βλέμμα τους, μακριά από τα ψέματά τους και την εγκατάλειψη.
Αν είσαι κάπου εκεί έξω και κρύβεσαι βγες έξω.
Σε χρειάζομαι.
Αν είσαι ήδη στη ζωή μου και με πληγώνεις, αν με αγνοείς, αν με μισείς σε παρακαλώ σταμάτα. Τον πρώτο που πληγώνεις είναι τον εαυτό σου. Κι αν πάθω στο τέλος κακό δε θα συγχωρέσεις ποτέ τον εαυτό σου.
Αν είσαι ο άνθρωπος μου κι είσαι κάπου εκεί έξω σου λέω πώς είναι εντάξει να με αγαπήσεις. Σου λέω να μην φοβάσαι. Μπορείς να με εμπιστευτείς.
Έλα. Σε περιμένω όλη μου τη ζωή!
