Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Έχετε σκεφτεί γιατί οι άνθρωποι λέμε “για πάντα”; “Θα σ’ αγαπώ για πάντα”, “θα σε σκέφτομαι πάντα”, “θα είμαι πάντα εκεί για σένα” κτλ. Το “πάντα” είναι μια λέξη που προσφέρει ασφάλεια, σιγουριά και αισιοδοξία. Τη λέμε σε στιγμές ψυχικής εφορίας, θέλοντας να εξωτερικεύσουμε αυτό που νιώθουμε για τον σύντροφό μας.
Πόσο ρεαλιστικό όμως είναι αυτό το “για πάντα” ή γιατί δεν λέμε “για όσο αντέξουμε”; Είναι θέμα ψυχολογίας. Αν ξεκινήσεις μια σχέση με τη φράση “για όσο αντέξουμε”, είναι σαν να παραδέχεσαι ότι η σχέση σου έχει δεδομένο τέλος. Ακούγεται πιο ψυχρό και κυνικό.
Κατά βάθος όλοι ξέρουμε ότι το “για πάντα” είναι ουτοπικό όταν μιλάμε για σχέσεις. Οι άνθρωποι εξελίσσονται, οι συνθήκες αλλάζουν και τα συναισθήματα μεταβάλλονται. Βλέπουμε ανθρώπους να χωρίζουν πολύ πιο εύκολα πλέον. Το “για πάντα” όμως δίνει ελπίδα και ενίοτε μας δίνει το κίνητρο να παλέψουμε για να σώσουμε κάτι.
Επειδή στη ζωή χρειάζεται να σκεφτόμαστε ρεαλιστικά, χωρίς όμως να χάνουμε το συναίσθημά μας, έχουμε ανάγκη να πιστέψουμε στο “για πάντα”. Είναι ίδιον της ανθρώπινης φύσης να πιστεύει σε κάτι που ξέρει ότι μπορεί να μην εκπληρωθεί. Αυτή, εξάλλου, είναι και η ομορφιά της ζωής. Το να ελπίζεις δηλαδή σε κάτι καλύτερο, ακόμη κι αν αυτό αποδειχθεί ουτοπικό.
