Γράφει η Τζένη Ζάικου
Οι δυσκολίες που συναντάμε στη ζωή μας μάς διαμορφώνουν.
Μπορούν να μας κάνουν λιγότερο ή περισσότερο άξιους, ενσυναίσθητους, αγαπητούς, αντιπαθητικούς και ούτω καθεξής.
Η συνειδητοποίηση πως μία τέτοια συγκυρία δεν είναι απλώς μια δύσκολη κατάσταση, αλλά και ένα εργαλείο που, αν το χρησιμοποιήσουμε σωστά, θα μας δώσει τα εφόδια για μία καλύτερη ζωή, θα μας ανοίξει τις πόρτες προς έναν καλύτερο εαυτό, είναι το λιγότερο δύσκολη.
Χρειάζεται μία τάση προς ενδοσκόπηση – κι αυτό είναι σίγουρα κάτι που δεν μπορούν να το κάνουν όλοι.
Από την άλλη, τί μπορεί να κάνει κανείς όταν βρίσκεται σε απόγνωση; Όταν φτάνεις στα όριά σου, όταν κοιτάς τριγύρω και είναι σα να ζεις μέσα σε μια φούσκα, σε έναν κόσμο φτιαγμένο μόνο από δυσάρεστες σκέψεις και συναισθήματα, τι μπορείς να κάνεις τότε;
Είναι δυνατό να καταφέρεις να εντοπίσεις τα θετικά, όντας μέσα σε μία τέτοια κατάσταση;
Και αν ναι, τί μπορείς να αποκομίσεις από αυτό;
Σίγουρα μπορείς να βιώσεις μία αίσθηση πολύ κοντά σε προσδοκία.
Προσδοκία για έναν καλύτερο εαυτό, έναν πιο ανθεκτικό εαυτό, που δεν θα σε εγκαταλείπει όταν τον χρειάζεσαι περισσότερο αλλά θα σε βαστάει όταν οι ουρανοί συννεφιάζουν.
Και ύστερα σκέφτεσαι: Χαλάλι. Χαλάλι οι δυσκολίες και τα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα αν στο τέλος θα βγω εγώ πιο δυνατός. Πιο περπατημένος.
Κι έτσι έρχεται η αίσθηση της επίτευξης. Τόσο, μα τόσο γλυκιά.
Επίτευξη για την αντιμετώπιση των δυσκολιών που ήρθαν στο διάβα σου, επίτευξη δόμησης ενός καλύτερου εαυτού, επίτευξη συναισθηματική, αλλά και απτή.
Σημαντικό συναίσθημα αυτό για να προχωρήσεις.
Θυμήσου λοιπόν αυτό εαυτέ μου και κράτα γερά για τη συνέχεια.
