Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Όλοι κουβαλάμε κάτι. Μια παλιά πληγή, μια απογοήτευση, έναν φόβο. Η ψυχή μας δεν είναι άγραφη. Είναι γεμάτη σημάδια. Άλλα αχνά, άλλα βαθιά. Κάποιοι πέρασαν κι έφυγαν χωρίς να την τραυματίσουν. Άγγιξαν επιφανειακά, έφυγαν χωρίς φασαρία.
Άλλοι μπήκαν με θόρυβο, έσπασαν μέσα της πράγματα, την άφησαν να μαζεύει κομμάτια. Και ύστερα… υπάρχουν κι εκείνοι οι λίγοι. Οι σπάνιοι. Που δεν έμειναν απλώς για να μη την πληγώσουν. Αλλά είχαν το θάρρος να τη δουν. Να τη νιώσουν. Να την αγγίξουν.
Το να μην πληγώσεις κάποιον είναι το ελάχιστο. Δεν είναι κατόρθωμα το να μη διαλύσεις κάτι εύθραυστο. Είναι υποχρέωση. Το κατόρθωμα είναι να το αγγίξεις με αγάπη. Με πρόθεση. Με φροντίδα. Να βυθιστείς εκεί που λίγοι τολμούν, όχι για να σώσεις, αλλά για να είσαι παρών. Όχι για να κάνεις την ψυχή να ξεχάσει τα τραύματά της, αλλά για να της δείξεις ότι μπορεί να αγαπηθεί και με αυτά.
Υπάρχουν άνθρωποι που θα προτιμήσουν να σε κρατήσουν σε απόσταση επειδή φοβούνται να πληγώσουν. Δε θα σου πουν πολλά. Δε θα μπουν βαθιά. Θα είναι διακριτικοί, «καλοί», αλλά επιφανειακοί. Δε θα ρισκάρουν. Κι ίσως πεις πως ήταν έντιμοι. Αλλά η ψυχή δε θυμάται την έντιμη απόσταση. Θυμάται το άγγιγμα. Το αληθινό, το βαθύ, το θαρραλέο.
Γιατί το να αγγίζεις μια ψυχή θέλει θάρρος. Θέλει να μπορείς να μείνεις εκεί όταν ανοίγεται μπροστά σου. Να μη φύγεις τρέχοντας όταν δεις τον φόβο, τη θλίψη, το παρελθόν. Θέλει να ξέρεις να σιωπάς όταν χρειάζεται και να μιλάς όταν ο άλλος έχει ξεχάσει πώς να το κάνει. Θέλει να αγαπήσεις όχι μόνο τα χαμόγελα, αλλά και τις σκιές.
Αυτό το άγγιγμα δεν είναι πάντα θεαματικό. Μπορεί να έρθει μέσα από αλλεπάλληλα λάθη. Από μια αγκαλιά που δε ζητήθηκε αλλά δόθηκε την κατάλληλη στιγμή. Από το να κοιτάξεις κάποιον στα μάτια και να πεις «σε βλέπω». Από το να μείνεις όταν όλα γύρω διαλύονται.
Η ψυχή δεν ξεχνά ποιος δεν την πλήγωσε. Αλλά, κυρίως, θυμάται ποιος τόλμησε να την πλησιάσει, όταν ήταν πιο ευάλωτη. Ποιος μπήκε ήσυχα και στάθηκε εκεί, χωρίς να προσπαθήσει να τη διορθώσει. Μόνο να τη νιώσει.
Σε έναν κόσμο που μαθαίνει να μην “ενοχλεί”, να μην “μπλέκεται”, να μη “φορτώνεται”, το να αγγίξεις μια ψυχή με αλήθεια, είναι επανάσταση. Και γι’ αυτό, δεν ξεχνιέται. Και γι’ αυτό κάποιοι άνθρωποι είναι πολύτιμοι και σταθμός στις ζωές μας.
