Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Καταλάβετε ρε κορίτσια τι είναι η ομάδα για έναν άντρα, και μην του ζαλίζετε τον έρωτα.
Αφήστε τον τον χριστιανό να δει το πάθος του.
Δεν είναι γαμώτο ότι προτιμάει το ματς από εσάς, ούτε ότι δεν έχει τι άλλο να κάνει, απλά εκείνες τις δύο ώρες επιστρέφει κάπου που είναι η γενετήσια καύλα του.
Η ομάδα για έναν άντρα δεν είναι απλά ένα παιχνίδι στην τηλεόραση, μην είστε κουτές, είναι πολλά περισσότερα!
Είναι μνήμες.
Είναι εικόνες βαθιά χαραγμένες μέσα του.
Είναι ίσως οι Κυριακές που ο μπαμπάς του τον πήγαινε γήπεδο, με το μικρό χεράκι του μέσα στο δικό του, με μια φανέλα μεγαλύτερη απ’ το σώμα του, και με μια αίσθηση ότι ανήκει κάπου που νιώθει υπερήφανος.
Είναι οι πρώτες εικόνες από τον πατέρα του μπροστά στην τηλεόραση να πετάγονται οι φλέβες στον λαιμό του από τους πανηγυρισμούς, να φωνάζει σαν παιδί σε κάθε γκολ, να χτυπάει το τραπέζι, να ζει.
Και στις ήττες ο μπαμπάς να σωπαίνει.
Να βαραίνει το βλέμμα του.
Να τον κοιτάζει και να μην καταλαβαίνει στην αρχή γιατί πονάει τόσο για “μια μπάλα” ο μπαμπάς του.
Μα κάποια στιγμή, μαγικά, τα απορρόφησε και τα κατάλαβε όλα, και μια μέρα έγιναν και δικά του.
Μεγάλωσε λοιπόν και του έμεινε αυτό!
Μέσα σε δουλειές, άγχη, ευθύνες, λογαριασμούς, παιδιά, κούραση, εσωτερικές κι εξωτερικές αλλαγές του, η ομάδα έμεινε εκεί, σταθερή, πιστή, κι ακλόνητη.
Ένα κομμάτι που δεν άλλαξε ποτέ, κι ούτε πρόκειται να αλλάξει. Ένα κομμάτι που τον γυρίζει πίσω, τον αδειάζει και τον γεμίζει ταυτόχρονα, τον κάνει για λίγο πάλι εκείνο το παιδί που φώναζε χωρίς να σκέφτεται τίποτα.
Θα τον δείτε να νευριάζει, να φωνάζει, να απογοητεύεται, να λέει “δεν ξανασχολούμαι”, και την επόμενη εβδομάδα να κάθεται πάλι στον καναπέ σαν να μην έγινε τίποτα.
Μην του λέτε “πάλι μπάλα θα δεις” και μην τον βάζετε να διαλέξει ανάμεσα στην ομάδα του και σε εσάς.
Μην βλέπετε την ομάδα του σαν αντίζηλο και μην προσπαθήσετε να αναμετρηθείτε μαζί της, πιστέψτε με, δεν θα έχετε το αποτέλεσμα που νομίζετε…
Δεν θα την κερδίσετε, γιατί εδώ δεν μιλάμε για μια άλλη γυναίκα, ούτε για κακή συνήθεια που κόβεται.
Υπάρχει μέσα του χρόνια, πριν από εσάς.
Είναι δεμένη με τις πιο αγνές του μνήμες, με τον πατέρα του, με τα παιδικά του χρόνια, τους κολλητούς του, με εποχές που δεν επιστρέφουν, αλλά είναι εκεί χαραγμένες.
Δεν πρόκειται να επιλέξει ανάμεσα σε εσάς και σε αυτό, όχι επειδή δεν σας αγαπάει, αλλά επειδή δεν συγκρίνονται.
Εσείς είστε το σήμερα του, η ομάδα του είναι όλη του η διαδρομή.
Αφήστε τον λοιπόν, δυο γαμημένες ωρίτσες είναι.
Αφήστε τον να φωνάξει, να εκτονωθεί, να θυμηθεί, να μπει λίγο μέσα σε κάτι που το κουβαλάει από παιδί.
Και όταν τελειώσει το ματς θα γυρίσει πάλι σε εσάς, ίδιος, παρών, δικός σας.
Γιατί ένας άντρας μπορεί να χρειάζεται πολλά για να αντέξει τη ζωή, αλλά καμιά φορά του φτάνει μόνο λίγη ηρεμία, λίγος σεβασμός, και η ομαδάρα του.
