Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Κανείς δεν θα έρθει να σε σώσει.
Τελείωσε αυτό το παραμύθι.
Και ξέρεις τι πονάει περισσότερο; Όχι ότι δεν θα έρθει. Αλλά ότι για χρόνια περίμενες. Περίμενες κάποιον να σε τραβήξει από το χέρι, να σου δείξει τον δρόμο, να σου πει “έλα, από εδώ είναι”. Περίμενες μια στιγμή, μια ευκαιρία, έναν άνθρωπο να αλλάξει τα δεδομένα.
Δεν ήρθε.
Κι εκεί κάπου, ανάμεσα στην απογοήτευση και στην αλήθεια, γεννήθηκε κάτι άλλο. Κάτι πιο ωμό. Πιο καθαρό.
Η στιγμή που κατάλαβες ότι αν δεν το κάνεις εσύ, δεν θα γίνει ποτέ.
Και τότε φτιάχνεις ένα άλλο παραμύθι. Όχι από αυτά που σε κοιμίζουν. Από αυτά που σε ξυπνάνε.
Ένα παραμύθι που δεν έχει σωτήρες. Έχει ευθύνη. Δεν έχει μαγικά. Έχει ιδρώτα. Δεν έχει εύκολες λύσεις. Έχει αποφάσεις που σε βαραίνουν αλλά σε πάνε μπροστά.
Εκεί που εσύ είσαι ο ήρωας και ο σωτήρας σου.
Εκεί που σηκώνεσαι κάθε πρωί, ακόμα κι όταν δεν θέλεις. Ακόμα κι όταν όλα μέσα σου λένε “άστο για αύριο”. Κι όμως, δεν το αφήνεις. Γιατί ξέρεις ότι κάθε μέρα που αφήνεις, είναι μια μέρα που χάνεις.
Και δεν έχεις άλλο περιθώριο να χάνεις.
Εκεί που κάνεις τα “αμπόρετα”. Όχι γιατί έγιναν εύκολα ξαφνικά. Αλλά γιατί σταμάτησες να τα φοβάσαι. Γιατί τα έπιασες ένα ένα και τα έκανες κομμάτια μέχρι να μικρύνουν.
Εκεί που μετακινείς βουνά σιωπηλά. Χωρίς χειροκρότημα. Χωρίς να το φωνάζεις. Και οι άλλοι νομίζουν ότι απλώς “σου πάνε όλα καλά”. Δεν βλέπουν τα ξενύχτια, τις αμφιβολίες, τις στιγμές που λύγισες αλλά δεν έπεσες. Κι ακόμα κι όταν έπεσες, κανείς δεν το έμαθε. Μόνος έπεσες, μόνος σηκώθηκες.
Δεν βλέπουν ότι έμαθες να στέκεσαι μόνος σου.
Και κάπου εκεί, χωρίς φανφάρες, χωρίς δραματικές δηλώσεις, ξημερώνει μια καινούρια ζωή.
Όχι γιατί άλλαξε ο κόσμος.
Αλλά γιατί άλλαξες εσύ μέσα σε αυτόν.
Γιατί σταμάτησες να περιμένεις σωτήρες και έγινες ένας.
Για σένα.
