Γράφει ο Μιχάλης Στεφανίδης
Υπάρχουν έρωτες που μοιάζουν με ταξίδια. Σαν εκείνα τα εισιτήρια χωρίς ημερομηνία επιστροφής, που τα αγοράζεις με ρίσκο, με τρέλα, με την καρδιά σου να χτυπάει δυνατά, ξέροντας ότι δεν έχεις πια το δικαίωμα να γυρίσεις πίσω. Δεν υπάρχει «πάτημα φρένου», δεν υπάρχει αναβολή, δεν υπάρχει «ας το σκεφτώ». Υπάρχει μόνο η στιγμή που επιβιβάζεσαι και αφήνεσαι.
Κάπως έτσι είναι κι ο έρωτας που δεν μπαίνει σε πλαίσια. Δεν χωράει σε λογικές, σε προγράμματα, σε ημερολόγια. Δεν ρωτάει αν είσαι έτοιμη ούτε αν έχεις τα κότσια να τον αντέξεις. Έρχεται, σε παρασύρει, σε ξεριζώνει από τη βολή σου και σε πετάει σε μέρη που ούτε φανταζόσουν. Εκεί που η καρδιά σου χτυπάει σαν τρελή και το σώμα σου θυμάται ότι ζει.
Μα η αλήθεια είναι σκληρή: όποιος μπαίνει σε αυτό το ταξίδι, δεν βγαίνει ποτέ ο ίδιος. Ο έρωτας δεν χαρίζεται σε κανέναν. Σου παίρνει τις άμυνες, σε ξεγυμνώνει, σε δοκιμάζει. Κι αν δεν είσαι έτοιμη να καείς, καλύτερα να μείνεις στην αποβάθρα και να κοιτάς τα τρένα να φεύγουν. Γιατί η μεγαλύτερη αλήθεια είναι πως ο έρωτας δεν έχει επιστροφή. Μόλις τον ζήσεις, αλλάζεις.
Κι όμως, εκεί βρίσκεται και η γοητεία του. Στο άγνωστο. Στο ότι δεν ξέρεις πού θα σε βγάλει. Στο ότι ίσως σε διαλύσει, αλλά ίσως και σε σώσει. Στο ότι μπορεί να πονέσεις μέχρι κόκαλο, αλλά θα έχεις ζήσει. Γιατί τι αξία έχει μια ζωή «ασφαλής», χωρίς πληγές, χωρίς ρίσκο, χωρίς εκείνο το κάψιμο που σε κάνει να λες «ναι, αυτό είναι έρωτας»;
Γι’ αυτό και δεν πρέπει να τον φοβάσαι. Ο έρωτας είναι ένα ταξίδι που αξίζει να το ζήσεις, ακόμη κι αν δεν ξέρεις πού θα σε οδηγήσει. Δεν είναι για τους δειλούς, είναι για όσους αντέχουν να χάσουν τον εαυτό τους για να τον ξαναβρούν αλλιώς. Για όσους έχουν τη δύναμη να μπουν σ’ ένα αεροπλάνο χωρίς επιστροφή και να ψιθυρίσουν στον εαυτό τους: «Ό,τι γίνει, έγινε».
Κι αν ρωτάς εμένα, το μόνο που μετανιώνει κανείς είναι τα ταξίδια που δεν τόλμησε. Όχι εκείνα που τον πόνεσαν. Γιατί ο έρωτας είναι πάντα το εισιτήριο που καίγεται στην άκρη της καρδιάς σου.
