Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Υπάρχουν καλοκαίρια που ξεθωριάζουν στη μνήμη σαν παλιές φωτογραφίες. Και υπάρχουν κι εκείνα που χαράζονται βαθιά, όχι γιατί τα έζησες ολοκληρωμένα, αλλά γιατί μέσα τους κρύβεται η προσμονή. Η απουσία. Η ελπίδα. Ο έρωτας.
Εσένα σε κουβαλάω μαζί μου. Με τα μηνύματα που σκάνε στην οθόνη σαν μικρές ανάσες. Με τη φωνή σου που παίζει στο μυαλό μου κάθε φορά που σιωπώ. Το καλοκαίρι είναι πιο ζεστό όταν σε σκέφτομαι. Κι η απόσταση πιο μικρή.
Δεν μπορούμε ακόμα να τη νικήσουμε αυτή την απόσταση. Όχι με τρένα, αεροπλάνα ή προσμονές. Δεν μετριέται σε χιλιόμετρα, ούτε σε ημερολόγια. Είναι μια σιωπηλή απόσταση, αυτή που αφήνει τα κορμιά μακριά μα κρατά τις καρδιές δίπλα-δίπλα. Κι αυτό το δίπλα είναι το μόνο που μάς απομένει, ώσπου να γίνει αγκαλιά.
Πόσο ειρωνικό… Να ξέρεις ότι υπάρχει κάπου εκεί έξω ένας άνθρωπος που σε σκέφτεται ακριβώς όπως τον σκέφτεσαι. Που νιώθει τον ίδιο πόνο στην έλλειψη, την ίδια φωτιά στην ανάμνηση. Και να μην μπορείς να τον αγγίξεις. Ούτε το πρόσωπό του, ούτε τα μαλλιά του, ούτε εκείνο το χαμόγελο που σπάει τα πάντα μέσα σου.
Ο έρωτάς μας δε φωνάζει. Δε χρειάζεται. Έχει πάρει τη μορφή του φεγγαριού που φέγγει τα βράδια στην άκρη της θάλασσας. Των τραγουδιών που μοιάζουν να γράφτηκαν για εμάς. Του αέρα που φυσάει δυνατά και μου θυμίζει πόσο ακατάστατα όμορφος είσαι όταν μιλάς για όλα όσα δεν αντέχεις να χάσεις. Κι εγώ, εσένα.
Κάποιοι έρωτες δε χρειάζονται βεβαιότητες, γιατί απλά υπάρχουν. Ανασαίνουν μέσα σε βλέμματα, σε νύχτες γεμάτες αναμονή, σε δάχτυλα που δεν μπορούν να πιαστούν ακόμα, αλλά το νιώθουν πως σύντομα θα μπλεχτούν. Γιατί όσα είναι αληθινά, δεν τελειώνουν στην απόσταση. Περιμένουν. Κι όσο κρατάει αυτή η αναμονή, το μόνο που έχει σημασία είναι να κρατιόμαστε ο ένας από την καρδιά του άλλου.
Δεν ξέρω πότε θα σε δω ξανά. Δεν ξέρω αν θα είναι φθινόπωρο, χειμώνας ή ένα ακόμα καλοκαίρι. Ξέρω όμως πως όταν συμβεί, δε θα μιλήσουμε πολύ. Δε θα χρειαστεί. Τα κορμιά μας θα βρουν τον δρόμο τους μέσα σε μια αγκαλιά που περίμενε καιρό να ξαναγεννηθεί. Θα σωπάσουν τα λόγια και θα μιλήσει μόνο η σιωπή της αφής. Το άγγιγμα. Η αλήθεια.
Και τότε, η απόσταση δε θα έχει χάσει. Απλώς θα έχει παραδοθεί.
