Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Υπάρχουν άνθρωποι που όταν χάνουν κάτι δεν το παραδέχονται. Το επιτίθενται. Στέλνουν μηνύματα γεμάτα λέξεις που φτιάχτηκαν για να πληγώσουν, για να προκαλέσουν, για να επιβεβαιώσουν ότι εξακολουθούν να υπάρχουν στη ζωή σου έστω και ως πόνος. Γιατί ο πόνος είναι ακόμα σύνδεση. Και κάποιοι δεν ξέρουν να συνδέονται αλλιώς.
Μην απαντάς. Ούτε μία φορά.
Όχι γιατί δεν έχεις τι να πεις. Έχεις. Έχεις τόσα που θα γέμιζαν σελίδες. Θυμό, απορία, αηδία, και κάπου πολύ βαθιά μια λύπη όχι για σένα αλλά για αυτό που έγινε ένας άνθρωπος όταν δεν τον κοιτά κανείς. Κράτησέ τα. Στρέψε τα αλλού. Δώσε τα σε κάτι που αξίζει. Γιατί εκείνος έχει ήδη πάρει αρκετά από σένα.
Γιατί αν έχεις ζήσει δίπλα σε κάποιον που σε κάνει να αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου, που μετατρέπει κάθε σου ανάγκη σε απόδειξη αδυναμίας, που σε κάνει να ζητάς συγγνώμη για πράγματα που δεν έκανες ποτέ, τότε ξέρεις. Ξέρεις πώς μοιάζει να χάνεις σιγά-σιγά τον εαυτό σου χωρίς να το καταλαβαίνεις. Και ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να τον ξαναβρείς όταν επιτέλους φύγεις.
Γιατί φεύγεις. Κάποια στιγμή φεύγεις. Όχι πάντα με μεγάλη σκηνή, όχι πάντα με την ετοιμότητα που φαντάζεσαι ότι χρειάζεται. Μερικές φορές απλώς σηκώνεσαι μια μέρα και καταλαβαίνεις ότι η εξάντληση έχει γίνει μεγαλύτερη από τον φόβο. Κι αυτό αρκεί. Είναι αρκετό.
Τα μηνύματα που ακολουθούν -γιατί πάντα ακολουθούν μηνύματα- δεν είναι νοσταλγία. Δεν είναι αγάπη. Είναι ο τελευταίος τρόπος που ξέρει κάποιος να σε ελέγχει όταν δεν μπορεί πια να σε έχει δίπλα του. Είναι η ανάγκη να επιβεβαιώσει ότι εξακολουθεί να υπάρχει για σένα. Μην του το επιτρέψεις. Κάθε απάντηση που δίνεις, έστω και οργισμένη, έστω και μονολεκτική, είναι καύσιμο. Κι εσύ έχεις σταματήσει να τον τροφοδοτείς.
Η σιωπή δεν είναι παθητική. Είναι η πιο ενεργή απόρριψη που υπάρχει. Λέει, χωρίς λέξεις, ότι δεν αξίζει ούτε την ενέργεια μιας απάντησης. Ότι ο χώρος που κάποτε κατείχε στο μυαλό σου έχει πια καλύτερη χρήση. Ότι εσύ συνεχίζεις και εκείνος μιλά μόνος του. Μάλιστα είναι πολύ θλιβερό να μην έχει να μιλήσει σε κανέναν άλλον.
Κάποιοι άνθρωποι δεν αξίζουν ούτε τον χρόνο μιας απάντησης, ούτε το βάρος μιας σκέψης. Αξίζουν μόνο αυτό που τους δίνεις ήδη. Τίποτα. Και το τίποτα, όταν το επιλέγεις συνειδητά, είναι η πιο δυνατή δήλωση που μπορείς να κάνεις.
Αν είσαι ακόμα εκεί μέσα, να ξέρεις πως η έξοδος δεν έχει τη μορφή που φαντάζεσαι. Δεν είναι επική. Είναι μικρή και ήσυχη και δική σου. Και αρκεί.
Και άστους να μιλάνε μόνοι τους. Και ο οίκτος σου πολύ τους είναι.
