Γράφει ο Μιχάλης Στεφανίδης
Δεν σε ερωτεύτηκα από τη φωνή σου, ούτε από τις λέξεις σου.
Σε ερωτεύτηκα από τον τρόπο που γύρισες το βλέμμα σου εκείνη τη στιγμή. Από την ανάσα σου, που άλλαξε ρυθμό όταν σε ακούμπησα.
Από εκείνη την πρώτη φορά που χωρέσαμε ολόκληροι, μέσα σε μια σιωπή.
Και κάπως έτσι κατάλαβα ότι είμαστε κάτι άλλο.
Όχι κάτι τέλειο – ούτε ήσυχο. Αλλά κάτι που όταν ακουμπάει, δεν πληγώνει.
Που δεν μπαίνει σε κουτιά, ούτε μετριέται σε likes και απαντημένα μηνύματα.
Εσύ κι εγώ, σαν δυο παιδιά που ξέχασαν για λίγο ότι μεγάλωσαν.
Σαν δυο κορμιά που βρήκαν τον τρόπο να μιλάνε χωρίς φωνή.
Κι αυτή η αγκαλιά, η ανάσα σου στο λαιμό μου, το σώμα σου να κρέμεται πάνω μου χωρίς φόβο…
Αυτό ήταν το «μαζί» που δεν ήξερα πως ήθελα.
Κι όταν σε κοιτάζω έτσι, να γελάς δυνατά με τον αέρα να σου τραβά τα μαλλιά,
καταλαβαίνω τι θα πει ελευθερία μέσα στην αγάπη.
Γιατί εσύ δεν ήρθες να μου κόψεις τα φτερά.
Ήρθες να τα δυναμώσεις.
Να μείνεις εκεί, όταν θα χανόμουν στα δικά μου σκοτάδια.
Δεν μου υποσχέθηκες τίποτα.
Κι όμως, κράτησες τα πάντα.
Κι αν μου πεις αύριο να φύγουμε απ’ όλα,
το μόνο που θα ρωτήσω είναι:
Να πάρω εσένα μαζί;
