Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Κάποτε πίστευα πως κάποιοι άνθρωποι ανήκουν μόνο στις σελίδες των βιβλίων ή στα όνειρα που γεννά η φαντασία. Άνθρωποι που ξέρουν ν’ αγαπούν αληθινά, που δίνουν χωρίς να υπολογίζουν, που στέκονται δίπλα σου όχι γιατί πρέπει, αλλά γιατί το θέλουν. Δεν πίστευα πως υπάρχει ένας τέτοιος άνθρωπος για μένα… μέχρι που ήρθες εσύ.
Ήρθες σαν φως σε δωμάτιο που είχε ξεχάσει τι σημαίνει λάμψη. Σαν ανάσα καθαρού αέρα σε μέρες πνιγηρές. Δε χρειάστηκαν μεγάλες δηλώσεις ή υπερβολές, γιατί η αλήθεια σου ήταν αρκετή. Η γλυκύτητα στη φωνή σου, η δύναμη στα μάτια σου, η στοργή στ’ αγγίγματά σου. Ένας άνθρωπος που είναι ταυτόχρονα απαλός και δυναμικός, προστατευτικός αλλά όχι δεσμευτικός, που αγαπά χωρίς φόβο και δίνεται χωρίς όρους.
Με τρόμαξε η ύπαρξή σου. Όχι γιατί έκανες κάτι λάθος, αλλά γιατί έκανες τα πάντα σωστά. Επειδή δεν είχα μάθει να αγαπιέμαι έτσι. Δεν είχα συνηθίσει να με κοιτάζουν με μάτια γεμάτα θαυμασμό και να με αγγίζουν με τόση φροντίδα, σαν να είμαι κάτι πολύτιμο. Κι όμως, εσύ μου έδειξες πως δεν είναι πολυτέλεια, αλλά ανάγκη. Μου έδειξες πως η αληθινή αγάπη δε φωνάζει, δε διεκδικεί με εγωισμό, δεν πονάει. Είναι γλυκιά, ήρεμη, μα ταυτόχρονα γεμάτη πάθος.
Δεν ήρθες ν’ αλλάξεις τη ζωή μου, αλλά να μου θυμίσεις ποια είμαι. Να μου θυμίσεις πως αξίζω ν’ αγαπιέμαι όπως πάντα ονειρευόμουν, πως το να είμαι γυναίκα σημαίνει πολλά περισσότερα από ό,τι είχα ξεχάσει. Με έκανες να νιώσω ξανά όμορφη, όχι γιατί το είπες, αλλά γιατί με έκανες να το δω μέσα από τα μάτια σου. Με έκανες να πιστέψω ξανά στο “μαζί” χωρίς να φοβάμαι.
Είσαι εκεί στα μικρά και τα μεγάλα. Στα πρωινά που ξυπνάω με αμφιβολίες και με κρατάς σφιχτά, σαν να μου λες ότι όλα θα πάνε καλά. Στις στιγμές που γελάμε τόσο δυνατά, σαν παιδιά που ξεχνούν τον χρόνο. Στις μέρες που δεν είμαι στα καλύτερά μου, αλλά εσύ δε φεύγεις. Αντίθετα, είσαι εκεί πιο δυνατά, πιο σταθερά, πιο αληθινά.
Η δύναμή σου δε φαίνεται μόνο στο πώς στέκεσαι απέναντι στον κόσμο, αλλά και στο πώς με αγκαλιάζεις. Δεν είναι μόνο στα λόγια σου, αλλά και στη σιωπή σου, που μιλάει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Δεν είναι μόνο στις πράξεις σου, αλλά και στο βλέμμα σου, που λέει όσα δεν μπορούν να ειπωθούν με λέξεις.
Είσαι ο άνθρωπος που δεν πίστευα πως υπάρχει. Και τώρα ξέρω… πως τελικά, οι πιο όμορφες εκπλήξεις έρχονται όταν σταματάμε να τις αναζητούμε κι απλώς αφήνουμε την καρδιά μας ανοιχτή. Σ’ ευχαριστώ που μου έμαθες πώς είναι να αγαπιέσαι σωστά. Σ’ ευχαριστώ που μ’ έκανες να θυμηθώ ποια είμαι. Σ’ ευχαριστώ που είσαι εσύ.
