Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Τελικά είμαστε η τελευταία μας εικόνα;
Εκείνη είναι που μας καθορίζει;
Κι ότι κάναμε πριν; Ότι υπήρξαμε πριν;
Τίποτα; Σαν να μην υπηρξαμε; Σαν να μην έγινε;
Έφυγε η Νανά λέει το δελτίο της μέρας.
Η Νανά της νευρικής ανορεξίας. Η Νανά της χαμένης μάχης.
Η αποσκελετωμένη Νανά;
Κι εκείνο το κορίτσι με το γέλιο το βροντερό; (που ήθελες να της κλείσεις το στόμα μπας και δεν σου σπάσει το τύμπανο). Ήταν το κορίτσι που ήθελε να κατακτήσει τον κόσμο όλο..
Εκείνο το κορίτσι που ξεχείλιζε από πάθος και ένταση και δύναμη;
Κι αν πρέπει να φτάσουμε στον πάτο του Photo Album για να βρούμε εκείνη την εικόνα που της αξίζει, ας το κάνουμε.
Είχαμε πολύ χρόνο να μιλήσουμε για την ανορεξία και για τα ψυχολογικά νοσήματα.
Είχαμε πολύ χρόνο και τον αναλώσαμε να τεντώνουμε το δαχτυλάκι προς τα έξω, ξεχνώντας πως τα άλλα τρία δείχνουν προς τα μέσα.
Τώρα σιωπή… κι ένα αντίο…
Θα τα ξαναπούμε γελαστό κορίτσι!
