Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Θα περάσει και αυτό, όλα περνάνε. Να κοιτάς κατάματα τα δύσκολα και να πετάς σπίθες με τις κόρες των ματιών σου μην αφήνοντας τους δεύτερη σκέψη παρά μόνο τη νίκη, τη νίκη για ζωή, να μην βλέπεις τα άσχημα να σε ρίχνουν μα να τα ρίχνεις εσύ, εκείνα που μπορείς γιατί αν έρθουν εκείνα που δεν βαστάς από μέσα σου δεν έχει επιστροφή. Να γελάς με εκείνο το πονηρό στραβό χαμόγελο και να δείχνεις τα δόντια σε όλα, σε όλους, μέχρι να κατανοήσουν πως δεν μασάς μα μόνο εκείνα, μόνο για εκείνα όπου σου στέκονται εμπόδιο, εκείνα τα καταβροχθίζεις , σε εκείνα πίνεις το αίμα και γελάς, γελάς γοερά μόνος σου ευτυχισμένος, νικητής με τις γροθιές σου σφιχτές και τα χέρια ανασηκωμένα σαν τους μαχητές της πάλης.
Θα περάσει και αυτό, όλα περνάνε. Όσο δύσκολα και αν δείχνουν δεν είναι ικανά να σε βάλουν κάτω μα είσαι εσύ εκεί για να τους δείξεις πως η δύναμη είναι ένα με εσένα, πως γεννήθηκες με εκείνη και δεν σου την παίρνει κανείς από μέσα σου ακόμα και αν προσπαθήσουν να σου ξεριζώσουν την καρδιά.
Θα περάσει και αυτό, όλα περνάνε. Δώσε τα φιλιά σου σε εκείνους που δεν λένε να το κατανοήσουν.
Δες. Περνάει.
Ναι σου λέω!
