Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Υπάρχουν άνθρωποι που η ζωή τους έφτιαξε σκληρούς. Όχι ακριβώς δυνατούς. Σκληρούς.
Και η σκληρότητα δεν είναι προτέρημα. Είναι μνήμη.
Μνήμη από νύχτες που τους ανάγκασαν να μαζέψουν τον πόνο τους και να τον κάνουν σιωπή.
Μνήμη από πρόσωπα που τους έμαθαν πως η τρυφερότητα έχει τίμημα.
Μνήμη από στιγμές που η αγκαλιά έγινε απουσία.
Έτσι έμαθαν να ντύνονται με πυρίμαχο βλέμμα.
Να μην τρέμουν, να μη ζητούν, να μην εκλιπαρούν.
Να στέκονται απέναντι στον κόσμο σαν να μη χρειάζονται τίποτα.
Μα μέσα τους… μέσα τους υπάρχει μια ησυχία που πονάει.
Στην πραγματικότητα εκείνοι που μοιάζουν αλύγιστοι είναι οι άνθρωποι που κάποτε λύγισαν πολύ.
Κι επειδή δεν υπήρχε κανείς να τους απλώσει το χέρι να πιαστούν, αλλά τους χλεύασαν κιόλας, έμαθαν να μην πέφτουν μπροστά σε κοινό.
Αυτό είναι όλο.
Καμία υπερδύναμη. Μόνο τεχνική επιβίωσης.
Κάθε τους αδιαφορία έχει μια ιστορία.
Κάθε τους απόσταση έχει μια πληγή.
Κάθε φορά που αποτραβιούνται το κάνουν για να θωρακίσουν ό,τι είχε ήδη σπάσει.
Αυτοί οι άνθρωποι δε θα σου δείξουν ποτέ πόσο κουρασμένοι είναι.
Δε θα τολμήσουν να σου φανερώσουν πόσα κρατούν μέσα στο στήθος τους.
Στέκονται όπως ο πάγος σε λίμνη το χειμώνα. Αδιαπέραστος εξωτερικά, αλλά κάτω του ρέει ζωή και κίνηση.
Και το πιο παράξενο;
Δε ζητούν να τους πλησιάσεις.
Ζητούν μόνο κάτι που δε θα πουν ποτέ φωναχτά. Να μη ξαναγευτούν τον ίδιο πόνο που κάποτε τους πάγωσε. .
Υπάρχει μια στιγμή, σπάνια, σχεδόν ιερή, όπου αυτοί οι άνθρωποι αφήνουν το βλέμμα τους να πέσει για λίγο.
Εκεί, μέσα σε μια μικρή ρωγμή, φαίνεται όλη η αλήθεια τους.
Δε σκλήρυναν για να εντυπωσιάσουν.
Σκλήρυναν γιατί αλλιώς δε θα επιβίωναν.
Το άγγιγμα που στερήθηκαν δεν ήταν μόνο φυσικό.
Ήταν η τρυφερότητα στη φωνή.
Η παρουσία δίπλα τους χωρίς κριτική.
Η αγκαλιά που δε χρειάστηκε να αποδείξουν ότι την αξίζουν.
Το χάδι που δεν προοριζόταν σαν αντάλλαγμα.
Κι έτσι, σήμερα, μοιάζουν ακατάλυτοι.
Αλλά η αλήθεια είναι άλλη.
Δεν είναι άθραυστοι. Είναι απλώς συνηθισμένοι στο να πονάνε μόνοι.
Αν τύχει και δεις έναν τέτοιον άνθρωπο να αφήνει για ένα δευτερόλεπτο το βάρος να πέσει από τους ώμους του, θα δεις κάτι που δε θα ξεχάσεις.
Μια ψυχή που δε ζητάει πολλά.
Μόνο σιωπή χωρίς φόβο.
Μόνο λίγη ζεστασιά.
Μόνο μια ανάσα απλή, αληθινή, που να αφήνει χώρο..
Οι πιο σκληρές ψυχές…είναι εκείνες που κάποτε διψούσαν περισσότερο για τρυφερότητα.
Και σήμερα δεν είναι ότι δεν τη θέλουν.
Είναι ότι αφήνονται σε αυτήν με τρόπο δειλό, αλλά αληθινό.
Κι όποιος καταφέρει να την αγγίξει, θα νιώσει όλη τη δύναμη που κρύβει μέσα της η τρυφερότητα που έμαθε να φοβάται.
