Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Η σιωπή μετά το «σ’ αγαπώ» είναι πάντα απάντηση. Μπορεί να μη σου αρέσει, μπορεί να μη μοιάζει ξεκάθαρη, αλλά είναι εκεί. Και λέει πολλά. Γιατί το «σ’ αγαπώ» δεν είναι απλώς μια λέξη. Είναι άνοιγμα. Είναι έκθεση. Είναι μια στιγμή που αφήνεις την άμυνά σου στο πάτωμα και περιμένεις να δεις τι θα συμβεί.
Όταν μετά από αυτό έρχεται σιωπή, κάτι έχει ήδη ειπωθεί. Όχι με λόγια, αλλά με απουσία. Δεν χρειάζεται ανάλυση, ούτε δεύτερη ανάγνωση. Αν κάποιος νιώθει το ίδιο, δεν σιωπά. Μπορεί να φοβηθεί, μπορεί να τα μπερδέψει, αλλά θα πει κάτι. Έστω άτσαλα. Έστω ατελώς. Η σιωπή δεν είναι αμηχανία. Είναι στάση.
Συχνά τη βαφτίζουμε «χρόνο». Λέμε ότι χρειάζεται να το σκεφτεί, να το επεξεργαστεί, να βάλει τα πράγματα σε σειρά. Μα η αλήθεια είναι πιο απλή και πιο σκληρή. Όταν κάποιος θέλει, δεν αφήνει τον άλλον μετέωρο. Δεν τον αφήνει να αναρωτιέται τι σημαίνει η παύση. Δεν τον αφήνει μόνο του με μια εξομολόγηση στα χέρια.
Η σιωπή μετά το «σ’ αγαπώ» δεν σημαίνει πάντα απόρριψη. Σημαίνει όμως ότι δεν υπάρχει το ίδιο βάθος, την ίδια στιγμή. Κι αυτό από μόνο του είναι πληροφορία. Όχι για να πονέσεις, αλλά για να προστατευτείς. Για να μη συνεχίσεις να δίνεις εκεί που δεν επιστρέφεται.
Η αγάπη δεν χρειάζεται μεγάλες δηλώσεις. Χρειάζεται ανταπόκριση. Ένα «κι εγώ», ένα «δεν ξέρω ακόμα, αλλά θέλω να προσπαθήσω», ένα «φοβάμαι, αλλά είμαι εδώ». Όχι σιωπή. Γιατί η σιωπή δεν είναι ουδέτερη. Είναι επιλογή.
Και όσο πιο γρήγορα μάθεις να την ακούς για αυτό που είναι, τόσο πιο γρήγορα θα σταματήσεις να κυνηγάς απαντήσεις εκεί που έχουν ήδη δοθεί.
