Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Δεν με ρωτούν αν είμαι καλά…
Ξέρουν την απάντηση…
Είμαι καλά, γιατί επιτρέπω στην ζωή
να μην παίζει παιχνίδια μαζί μου.
Είμαι όχι απλά καλά, αλλά καλύτερα γιατί πιστεύω στη δύναμη της ψυχής μου.
Αυτή που με οδηγεί στην αντοχή.
Δεν με ρωτά κανένας, γιατί η ηρεμία στο πρόσωπο μου δεν επιτρέπει ερωτήσεις απαντήσεις και αμφιβολίες.
Είμαι καλά, όχι γιατί οι μέρες μου είναι πάντα ιδανικές, αλλά γιατί έμαθα την τέχνη του πολέμου.
Είμαι καλύτερα, γιατί έκανα συμφωνία να συμμαχήσω με τον εαυτό μου χωρίς να είμαι ο κριτής του.
Όχι πως η ζωή δε μου φυλά βροχές και καταιγίδες, αλλά ξέρω τώρα πώς παίζεται το παιχνίδι.
Ξέρω πότε να σωπάσω, όχι από αδυναμία, αλλά από σοφία.
Γιατί η δύναμή μου, δε φωνάζει, δεν κορδώνει, αλλά στέκεται εκεί που η αντοχή μου συναντιέται με την ψυχή μου, και δίνουν το χέρι με την υπόσχεση να μην υποκριθεί ποτέ η μια στην άλλη.
Και δε με νοιάζει ο κόσμος, γιατί θορυβεί άσκοπα, αφήνει κραυγές βρώμικες, κουτσομπόλικες.
Ούτε κατανόηση, ούτε την αποδοχή του θέλω..
Γιατί η δική μου αξία δεν είναι η νίκη αλλά η συμφιλίωση με μένα, με τον εαυτό μου.
Η πόρτα μου είναι κλειστή, σε ό,τι δεν αξίζει!
Γιατί έχουμε πει “μοναχός σου χόρευε κι όσο θέλεις πήδα!!!”
