Γράφει η Μαρία Αρφαρά
«Στεναχωριέμαι που δεν κληρονόμησα ακίνητη περιουσία από τους γονείς μου, δεν κατάφερα να αποκτήσω και τώρα τι θα αφήσω στα παιδιά μου», άκουσα έναν πατέρα να λέει με παράπονο. Τον πλησίασα με την έκπληξη έκδηλη στα μάτια μου.
«Η περιουσία που κάθε παιδί θα ήθελε από τους γονείς του να κληρονομήσει, είναι το καλό όνομα που θα του αφήσει και θα τον ακολουθεί κατά τη διάρκεια της ζωής του», του απάντησα.
Πόσες φορές έχουμε γίνει μάρτυρες «ταμπελών» που ακολουθούν τους ανθρώπους ως παιδιά και αργότερα ως ενήλικες, συνέπεια των πράξεων των γονιών τους; Ο γιος του κλέφτη, η κόρη του κακοπληρωτή, ο γιος του απατεώνα. Αυτά είναι μερικά αρνητικά παραδείγματα που όχι μόνο κλείνουν πόρτες σε κάποιους ενήλικες, αλλά μπορεί να τους στερήσουν ακόμη και τον έρωτα της ζωής τους.
Ας μην ξεχνάμε πως στη σημερινή εποχή η τιμιότητα, για μια γυναίκα και έναν άντρα, αντικατοπτρίζεται στην ευυπόληπτη οικογένεια στην οποία έχουν μεγαλώσει. Αντίθετα, ο γιος του καλοπληρωτή, η κόρη του τίμιου υπαλλήλου, ο γιος του καλοκάγαθου ανθρώπου είναι τυχεροί, διότι οι γονείς τους φρόντισαν να τους παρέχουν το «εισιτήριο», δείχνοντας το οποίο οι πόρτες θα ανοίγουν αυτόματα.
Η περηφάνια που θα νιώθουν στην ψυχή τους αξίζει περισσότερο από όλα τα πλούτη του κόσμου.
