Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Αν κάνεις μια αναδρομή στο παρελθόν σου, θα καταλάβεις ότι αυτό που μένει δεν είναι τα γεγονότα, αλλά τα συναισθήματα που σου προκάλεσαν. Κάπως έτσι χτίζεται η μνήμη, ως αποτύπωμα συναισθημάτων και όχι ως άθροισμα γεγονότων.
Για να το πούμε διαφορετικά, πόσα γεγονότα έχει «ρίξει» η μνήμη στη λήθη επειδή ήταν συναισθηματικά αδιάφορα; Και αντίστοιχα, πόσες στιγμές απέκτησαν αξία επειδή ήταν φορτισμένες με συναίσθημα;
Μεγαλώνοντας συνειδητοποιείς ότι η μνήμη λειτουργεί σαν ένα φίλτρο. Επιλέγει τι θα κρατήσει και τι θα αφήσει πίσω. Έτσι, θυμάσαι με κάθε λεπτομέρεια στιγμές που χαράχτηκαν βαθιά μέσα σου, ενώ έχεις την τάση να ξεχνάς όσα δεν σε άγγιξαν.
Σε αυτό, βέβαια, καθοριστικό ρόλο παίζουν και τα πρόσωπα με τα οποία χτίζεις — ή έχτισες — τις αναμνήσεις σου.
Γι’ αυτό υπάρχουν άνθρωποι που αφήνουν ανεξίτηλο αποτύπωμα μέσα μας και άλλοι που περνούν από τη μνήμη σαν μια απλή υποσημείωση. Τη διαφορά την κάνει το συναίσθημα. Αυτό είναι που ξέρει να ιεραρχεί ανθρώπους, γεγονότα και καταστάσεις.
Γιατί τελικά σημασία δεν έχει μόνο τι έζησες. Σημασία έχει πώς το έζησες και κυρίως με ποιους το μοιράστηκες.
