Γράφει η Γεωργία Ντούνη
Υπάρχει πάντα μια μέρα που δεν μοιάζει με τις άλλες. Δεν έχει δράματα, δεν έχει φωνές, δεν έχει εκείνη τη θεατρική έξοδο με πόρτες που κλείνουν δυνατά. Είναι απλώς η μέρα που ξυπνάς και, κάπου ανάμεσα στον πρώτο καφέ και στο άδειο βλέμμα στον καθρέφτη, λες: «Όχι άλλους έρωτες».
Όχι γιατί δεν πιστεύεις πια στην αγάπη. Αλλά γιατί κουράστηκες να τη ζητάς από ανθρώπους που δεν ήξεραν τι να την κάνουν.
Είναι η μέρα που θυμάσαι όλα τα «σχεδόν». Τις σχέσεις που δεν έγιναν ποτέ αυτό που υποσχέθηκαν. Τα μηνύματα που έμειναν στο «διαβάστηκε». Τα «θέλω χρόνο» που σήμαιναν «δεν θέλω εσένα». Είναι η μέρα που συνειδητοποιείς πως έδωσες κομμάτια του εαυτού σου σε ανθρώπους που τα κράτησαν χωρίς να τα εκτιμήσουν.
Και τότε δεν θυμώνεις πια. Απλώς σταματάς.
Σταματάς να επενδύεις σε βλέμματα που δεν σε κοιτούν πραγματικά. Σταματάς να πείθεις τον εαυτό σου ότι «θα αλλάξει». Σταματάς να βαφτίζεις τη μοναξιά «ελευθερία» και την αδιαφορία «μυστήριο». Γιατί η αλήθεια είναι απλή: ο έρωτας που σε κάνει να αμφιβάλλεις για την αξία σου δεν είναι έρωτας. Είναι ανάγκη. Είναι φόβος. Είναι συνήθεια.
Η μέρα που λες «όχι άλλους έρωτες» δεν είναι παραίτηση. Είναι απόφαση.
Απόφαση να γνωρίσεις εσένα. Να κάτσεις με τη σιωπή σου χωρίς να ψάχνεις κάποιον να τη γεμίσει. Να μάθεις τι σου αρέσει, τι σε πληγώνει, τι δεν διαπραγματεύεσαι ξανά. Να φροντίσεις το σώμα και την ψυχή σου σαν να είναι ο πιο πολύτιμος άνθρωπος της ζωής σου, γιατί είναι.
Κι εκεί, κάπου μέσα σε αυτή τη φαινομενική άρνηση, γεννιέται κάτι καινούργιο. Όχι η πικρία. Η
ωριμότητα.
Γιατί όταν λες «όχι άλλους έρωτες», στην πραγματικότητα λες «όχι άλλους μισούς έρωτες». Όχι άλλες σχέσεις από συνήθεια. Όχι άλλα “σ’ αγαπώ” που λέγονται από φόβο μη χαθεί ο άλλος.
Λες «ναι» σε έναν έρωτα που δεν θα σε μικραίνει. Που δεν θα σε βάζει σε αναμονή. Που δεν θα χρειάζεται να αποδεικνύεις καθημερινά ότι αξίζεις.
Και ίσως, όταν σταματήσεις να κυνηγάς τον έρωτα, εκείνος να σε βρει. Όχι σαν καταιγίδα που σε παρασύρει, αλλά σαν βροχή που ποτίζει αργά και σταθερά. Όχι σαν ανάγκη, αλλά σαν επιλογή.
Μέχρι τότε, η πιο μεγάλη αγάπη είναι αυτή που χτίζεις με τον εαυτό σου.
Η μέρα που είπες «όχι άλλους έρωτες» μπορεί τελικά να είναι η μέρα που έμαθες να αγαπάς σωστά.
