Γράφει η Άντζελα Καμπέρου.
Βλέπω ανθρώπους που όλα στη ζωή τους πάνε ρολόι και δεν έχουν να ανησυχούν για τίποτα. Ξέρεις από αυτούς του ανθρώπους που τους βλέπεις στο δρόμο και περπατούν αμέριμνοι και ήρεμοι και απολαμβάνουν την βόλτα τους και αναρωτιέσαι έγνοιες δεν έχουν; Προβλήματα πάνω από το κεφάλι τους; Είναι δυνατόν να είναι τόσο χαλαροί; Και τους ζηλεύεις λιγάκι. Μάλλον τους ζηλεύεις πολύ. Τους ζηλεύεις γιατί ζητάς απεγνωσμένα λίγη από την ηρεμία τους πράγμα που δεν μπορείς να βρεις πουθενά. Όλο και κάτι θα πάει στραβά. Όλο και κάπου θα στραβοπατήσεις και θα γίνει η ζωή σου πάλι ένα κουβάρι. Και μετά άντε ψάξε βρες λύση, ανέλυσε ξανά και ξανά προκειμένου να δεις πως θα ξεμπερδέψεις αυτό το κουβάρι. Και όσο δεν βρίσκεις λύση τόσο απελπίζεσαι και νευριάζεις με τον εαυτό σου που κατάφερες για ακόμα μία φορά να τα μπλέξεις όλα τόσο πολύ. Και τότε είναι που ζηλεύεις αυτούς τους ανθρώπους περισσότερο από ποτέ. Τότε που ξέρεις πως τα έχεις κάνει χάλια και πρόκειται να γίνουν ακόμα χειρότερα.
Όμως μέσα σε αυτή σου τη σύγχυση δεν σκέφτεσαι πως αυτοί οι φαινομενικά ήρεμοι και γαλήνιοι άνθρωποι σε ζηλεύουν περισσότερο από ότι τους ζηλεύεις εσύ. Σε ζηλεύουν γιατί τίποτα δεν συμβαίνει στη ζωή τους, Τίποτα το συγκλονιστικό τουλάχιστον, αυτό που θα τους βγάλει από τη βόλεψή τους και θα κάνει το φυλλοκάρδι τους να τρέμει. Σε ζηλεύουν γιατί δεν τους αρέσει η τόση ηρεμία, σε ποιόν αρέσει άλλωστε; Ο άνθρωπος χρειάζεται την έξαψη, την αγωνία, το φόβο για να μπορέσει να προχωρήσει μπροστά και να ξεπεράσει τον εαυτό του. Τα προβλήματα και οι αναποδιές δίνουν νόημα στη ζωή, αποτελούν τροφή για σκέψη. Και ειλικρινά δυστυχισμένοι δεν είναι οι άνθρωποι που έχουν έγνοιες και προβλήματα, δυστυχισμένοι είναι οι άνθρωποι που η ζωή τους είναι μία καλολαδωμένη μηχανή, που έχουν πρόγραμμα νοσοκομείου και τίποτα δεν ταράσσει αυτή την ηρεμία. Δυστυχισμένοι γιατί ζουν σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον, μέσα σε μία γυάλινη φούσκα που αν τυχόν σκάσει κάποια στιγμή αυτοί οι άνθρωποι θα διαλυθούν γιατί δεν θα είναι συνηθισμένοι στο χάος που θα αντικρίσουν.
Για αυτό λοιπόν αναρωτιέμαι είναι δυνατόν εσείς που τα έχετε κάνει όλα τέλεια στη ζωή σας να μην μας ζηλεύετε έστω και λίγο που τίποτα δεν μας πάει καλά και τα έχουμε κάνει όλα χάλια; Δεν είναι δυνατόν. Γιατί εμείς-οι πολλοί- που τα έχουμε κάνει όλα χάλια ανατρέχουμε στο παρελθόν μας και αυτά που τότε μας φαινόντουσαν προβλήματα τώρα τα σκεφτόμαστε και γελάμε ενώ εσείς που όλα σας πάνε τέλεια και πάντα σας πήγαιναν κοιτάτε τη ζωή σας και αναρωτιέστε αν όντως έχετε ζήσει καθόλου. Όχι, δεν είναι ωραίο να σου πηγαίνουν όλα καλά. Σε τρομάζει το να πηγαίνουν όλα καλά. Πάντα πριν την φουρτούνα η θάλασσα είναι ήρεμη, γαλήνια. Όταν όμως αρχίσει η φουρτούνα τα πράγματα δυσκολεύουν και αν δεν είσαι μαθημένος πνίγεσαι. Και επειδή η ζωή είναι μικρή και είναι μία μόνο πρέπει να φροντίζουμε να ζούμε τις στιγμές μας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ακόμα και αν μετά μετανιώσουμε κάποια πράγματα. Ακόμα κι αν μετά η ζωή μας μετατραπεί από δωμάτιο ενηλίκου -τακτοποιημένο και συμμαζεμένο- σε δωμάτιο εφήβου -ακατάστατο και χαώδες. Αυτά μένουν, οι στιγμές που έκανες κάτι γιατί το ήθελες παρόλο που ήξερες πως το επόμενο πρωί θα το μετανιώσεις. Βγες από τη γυάλα σου επιτέλους δεν είσαι ψάρι, δεν είσαι ρομπότ, άνθρωπος είσαι με τα “θέλω” σου, τα πάθη σου και τα λάθη σου. Τι αξία έχει η ζωή αν δεν την ζήσεις;
LoveLetters
