Γράφει η Ματίνα Νικάκη – MaGio
Καλώς μας όρισες λοιπόν 2025!
Νέο ξεκίνημα λοιπόν, και τα ξεκινήματα μας δημιουργούν ανάμεικτα συναισθήματα. Είτε πεισματικά ελπιδοφόρα για νέους στόχους είτε θλιβερά για τις αποτυχίες μας. Πόσο λοιπόν όταν το ξεκίνημα αυτό αφορά τη νέα χρονιά, που πριν κάτι ώρες μπήκε στη ζωή μας. Κουλουβάχατα όλα στο κεφάλι μας. Που ουσιαστικά ο χρόνος απλά συνεχίζεται, δεν έχει αλλάξει κάτι, αλλά αλήθεια, πόση ανάγκη κάποιες φορές έχουμε να αφήσουμε πίσω μας πράγματα και καταστάσεις και να θέσουμε νέους στόχους.
Εγωίστρια δεν υπήρξα ποτέ, κάποιοι άνθρωποι ήρθαν όμως να με μάθουν ότι πρέπει να βάζω τον εαυτό μου προτεραιότητα κι αυτό τους το χρωστάω. Έτσι λοιπόν τους άφησα πίσω γιατί δεν είμαι ένα αστείρευτο δοχείο παροχών. Οι συγχωρέσεις κάποτε στερεύουν, τα σ’ αγαπώ κάποτε κόβουν και πονάνε, η κατανόηση έρχεται και σε πιάνει απ’ το γιακά και σου λέει πόσο ακόμα; Και τότε σκύβεις το κεφάλι, απογοητευτικά.
Όσοι δεν θέλουν να καταλάβουν τις λέξεις σου, όσοι σε κράτησαν δίπλα τους όσο τους βόλευες, όσοι ήταν ανάξιοι των συναισθημάτων σου, ας τους πίσω. Χωρίς να τους κακιώσεις, ήταν τα μαθήματα σου στο τι δε θες πια στη ζωή σου.
Οι δείκτες δε σταματούν ποτέ, είναι αμείλικτοι. Χωρίς καύσιμο προχωράνε μπροστά, ασταμάτητα και πεισματικά. Σαν το χρόνο κι εμείς πάμε μπροστά, κάνουμε βήματα σ’ αυτή την αιωνιότητα κι ας μην το καταλαβαίνουμε. Αν νομίζεις πως κάποιες φορές ο χρόνος σταματάει, δεν ισχύει. Απλά σου δίνει το περιθώριο να κάνεις μια παύση. Να σκεφτείς και να αποφασίσεις με ποιους θες να σταθείς στην επόμενη στάση. Ποιοι αξίζουν να βρίσκονται στο πλάι σου και ποιους πρέπει να αφήσεις πίσω.
Θα σου πω, πως έχουμε ολάκερη αυτή την ευθύνη κι εγώ κι εσύ. Δεν είμαστε για όλους κι αυτό δεν είναι κακό. Αντιθέτως, κακό είναι να νομίζουμε ότι έχουμε ατελείωτο χρόνο να διορθώσουμε ανθρώπους και καταστάσεις. Λάθος ψυχή μου.
Το χέρι σου μην αφήνεις να το αγγίζουν λερωμένα χέρια. Βρες τα καθαρά.
Την καρδιά σου μην την ανοίγεις σε ανίκανους ανθρώπους. Βρες τους ικανούς.
Τις ιδέες σου μην τις μοιράζεσαι με κλέφτες. Βρες τίμιους.
Τα βήματα σου μην τα ξοδεύεις. Κάνε τα να αξίζουν.
Άφησε πίσω σου ότι ήταν λίγο για σένα. Ό,τι σου έτρωγε την ψυχή και σου έκλεβε το χαμόγελο. Ότι σου φέρθηκε σκάρτα και άτιμα.
Η ζωή πάντα συνεχίζεται!
Πάρε απ’ το χέρι την λαμπερή ψυχή σου και πήγαινε παρακάτω. Πάρε το φώς σου και φύγε από τα σκοτάδια τους. Σωτηρία και λύτρωση είναι, μη λυπάσαι γι αυτό.
Κάνε όνειρα, όμορφα και μεγάλα. Βήμα βήμα κάθε μέρα θα πηγαίνεις και πιο κοντά τους, αρκεί να μην αφήνεις τα εμπόδια στο δρόμο σου.
Σε κάθε σου μικρή νίκη θα δυναμώνεις και περισσότερο. Μία μικρή νίκη, μία σταγόνα αυτοπεποίθησης, μία σταγόνα θάρρους, μία σταγόνα ελπίδα, ένα χαμόγελο και η αυτοαγαπη θα μεγαλώνει.
Όταν σε αγαπάς εσύ, οι άνθρωποι που θα επιλέγεις να υπάρχουν γύρω σου θα είναι κι αυτοί αγάπη. Τότε θα δείς πόσο όμορφα είναι να μη σε νοιάζει τι ώρα, τι μέρα και τι χρονιά θα είναι. Γιατί θα είναι πάντα χαρούμενα, ήρεμα, εξελικτικά και δημιουργικά.
Οι δείκτες δε θα σταματήσουν ποτέ να προχωράνε αλλά εσύ θα είσαι μία πεισματάρα αγάπη, θα είσαι αυτό που πάντα ήθελες να ήσουν και μεγαλύτερη γαλήνη κι ευτυχία από αυτή, δεν υπάρχει σου λέω!
