Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Η ευαισθησία, η ενσυναίσθηση, η ευαλωτότητα, όσο υποτιμημένα κι αν είναι από τους πολλούς, όσο “πασέ” και..άλλης εποχής… είναι αυτά, που φέρνουν την μαλακότητα, την ευγένεια ψυχής, την ζεστασιά, το χάδι, την τρυφερότητα και την αγκαλιά, την κατανόηση, που μας κάνουν να μένουμε σε μια σχέση, σε μια φιλία.
Μαλακώνουν τελικά στο τέλος άραγε όλοι;
Έχουν την ικανότητα όλοι, ναι.
Μα μπορούν να το κάνουν πραγματικά, όσοι συγχωρούν, αποδέχονται και προχωρούν.
Όσοι είπαν ένα “φτάνει” μια βραδιά, αλλά μετά, αμέσως μετά, επέλεξαν να μην κουβαλήσουν ξανά πια, ξένα φορτία.
Να μην πάρουν πάνω τους πάλι, ξένες ευθύνες.
Να μην “σώσουν” άλλο.
Να ξεκαθαρίσουν μέσα τους τί θέλουν και με αυτό να πορευτούν.
Ήσυχα.
Χωρίς τυμπανοκρουσίες.
Όμορφα.
Φυτεύοντας τα σποράκια του εαυτού που ξαναγέννησαν και ανθίζοντας από μέσα προς τα έξω.
Εκείνοι, που αγαπώντας τον εαυτό τους τρυφερά, αγάπησαν όλον τον κόσμο.
Εκείνοι, που μαθαίνοντας να χτίζουν εμπιστοσύνη από την αρχή για τον ίδιο τους τον εαυτό, άνοιξαν την καρδιά τους και εμπιστεύτηκαν πως ό,τι έρχεται, έρχεται μόνο για καλό.
Εκείνοι που τους βλέπεις πολλές φορές να συγκινούνται από το πουθενά και να χαμογελούν σε μια όμορφη εικόνα μπροστά.
Εκείνοι που κάπως έχουν νιώσει, πως σ’αυτήν εδώ την ζωή, μόνο η αγάπη, η καλοσύνη, η ευγένεια μένουν και πως οτιδήποτε άλλο, είναι πολύ μικρό για να καλύψει μια ολάκερη ζωή..
