Γράφει η Αριάδνη.
Και συναντιούνται και ερωτεύονται οι άνθρωποι. Από το κορμί, από το μυαλό, από την ψυχή, από κάποιο χαρακτηριστικό του άλλου ξεκινάει και το χάνεις το μυαλουδάκι σου. Με το έτσι θέλω, κάνει κατάληψη εκεί μέσα το υποκείμενο του πόθου σου. Περιφέρεται αδιακρίτως εκεί, όταν δουλεύεις, όταν τρως, όταν πίνεις καφέ, όταν διαβάζεις, όταν κοιμάσαι, επί 24ώρου βάσεως δηλαδή. Κι έρχονται πεταλουδίτσες στο στομάχι σου όποτε τον σκέφτεσαι και η καρδιά σου χτυπάει σαν τρελή όταν τον βλέπεις κι ανεβαίνει ένας κόμπος στο λαιμό σου όταν είναι να του μιλήσεις και χάνεις τα λόγια σου κοιτώντας τον σαν να σ’έχει μαγέψει.
Ξέρω ότι θα μπορούσες να γράψεις σελίδες ολόκληρες για τα σημάδια και τα συμπτώματα του έρωτα, με την αγάπη όμως τι γίνεται; Βλέπεις ο έρωτας είναι φασαριόζος και τον καταλαβαίνεις αμέσως· και όταν έρχεται και όταν φεύγει. Η αγάπη όμως είναι αθόρυβη, διακριτική, λιγομίλητη. Έρχεται χωρίς τυμπανοκρουσίες και μόνη ατράνταχτη απόδειξη της παρουσίας της, είναι ότι δεν φεύγει. Ακόμη κι όταν θα φύγεις εσύ ή ο άλλος, αυτή θα είναι μπαστακωμένη εκεί, μέσα σας, για να σας θυμίζει πόσο λίγοι σταθήκατε απέναντί της.
Πως αφήσατε την καθημερινότητα να σας πάρει παραμάζωμα και δεν κάνατε απολύτως τίποτα για να την προστατέψετε. Πως βάλατε μπροστά τον εγωισμό σας και την κρύψατε μέσα σε επώδυνους καβγάδες και εκκωφαντικές σιωπές. Πως την παραμελήσατε γιατί την θεωρήσατε δεδομένη. Και ίσως εκεί να είναι που το χάσατε όλο το παιχνίδι. Ξέρατε ότι η αγάπη δεν εξαφανίζεται και γι’αυτό επαναπαυτήκατε. Δεν υπολογίσατε όμως ότι, μπορεί να μην εξαφανίζεται, αλλά σταματάει να δίδεται. Σταματάει να μοιράζεται, να επικοινωνείται.
Κι όταν η αγάπη δεν μοιράζεται μαραζώνει, συρρικνώνεται. Κι από εκεί που ήταν πηγή ζωής μετατρέπεται σε μια πληγή, που για καιρό θα ματώνει όταν θα αναπολείς αυτή την παρ’ολίγον ευτυχία. Μέχρι που θα γίνει ένα ισόβιο σημάδι εντός σου, για να σου υπενθυμίζει όλα τα λάθη και τις παραλήψεις σου, με την ελπίδα να μην τα επαναλάβεις κάπου παρακάτω.
